|
|
 |
 |
 |
|
10 yıl sonra Carver Elimde bir kitabı var: 'Will You Please Be Quiet, Please?' Bizi sessizliğe davet eden kişi, 22 hikâyelik bu seçkiye adını veren hikâyenin kahramanı Ralph. Aslında bizi değil, iki yıl önce kendisine anlık ve anlamsız bir ihanette bulunduğunu yeni öğrendiği karısı Marian'ı sessizliğe davet ediyor. Kapağına da Carver'in bir resmini koymuşlar, ellerini kavuşturmuş, kaşlarını yıkmış oturuyor. Raymond Carver, Amerikan edebiyatının en iyi kısa hikâye yazarlarından biri. Ona bakarsanız, şairlerinden de, ama ben daha çok hikâyeleri ile haşır neşir oldum.Pazar günü Carver'ın ölümünün 10'uncu yıldönümüymüş. Elli yaşında noktalanan ödül dolu kısa bir ömür, şiirler, 20'den fazla dile çevrilmiş hikâyeler. Kimlere benzetmemişler ki onu: Çehov, Hemingway, Sehrwood Anderson, Ring Lardner, John O'Hara, hatta Joyce. Ama Carver öylesine kesinlikle Carver ki, bu esinlenmeler (varsa eğer) onun üslubuna ve diline ancak esinti ölçeğinde etkide bulunuyor. Bir Raymond Carver hikâyesi okuduğunuzda, onun yazdığını bilmeseniz bile ilk sayfada duruma vakıf olursunuz. Amerikan kısa hikâyesine yeniden can veren birkaç kişiden biri, belki de en önemlisi olan Carver, okuyuculara ulaşmayı da başarmış bir yazar. Sıradan insanların yüreklerindeki mizah ve trajediyi yansıtan hikâyeleri, çok sevilmiş, çok okunmuş. Bunu, anlattıklarının bütün sıra dışı görünümüne rağmen, bir aşinalik duygusu da uyandırmalarına borçlu olsa gerek. Carver, sıradan olanı anlatıyor, ama insanda sanki böyle bir şeyi ilk kez görüyormuş duygusu uyandırıyor. Basit şeyler anlatıyor, yani hayatın kendisi kadar basit, gene de bunlara nasılsa bir korkutuculuk yüklemeyi başarıyor. üstelik karakterlerinin durumuna anlayışla yaklaştığı için, korkutucu olan, dokunaklı hale geliyor. Her yazarın itibar etmediği türden kahramanlarına tepeden bakmıyor, aşırı duygusallık tuzağına da düşmüyor. Raymond Carver'ın hikâyeleri yapısal olarak da çok güçlü, ayrıca her türlü fazlalıktan sıyrılmış. Özenle biçimlendirilmiş, okuyucuyu yanlış yola sevkedecek her türlü gereksiz ayrıntıdan arındırılmış. "Aralığa döndüğünde yeniden cüzdanını çıkardı, parmaklarıyla kalan banknotları saydı: İki dolar-cebinde de biraz bozukluk olduğunu sanıyordu. Yiyecek bir şey almaya yeter. Ama aç değildi, düşünmeye çalışarak binaya sırtını verdi. Bir araba aralığa girdi, durdu, yeniden dışarı çıktı. Yürümeye başladı. Geldiği yola gitti. Binaların yakınında kaldı, kaldırımı dolduran gürültücü erkek ve kadın gruplarına karışmadı. Uzun paltolu bir kadının bir adama "Hiç de öyle değil, Bruce" dediğini duydu. "Anlamıyorsun." (Will You Please Be Quiet, Please?) Çağımızın en iyi kısa hikâyecilerinden Raymond Carver öleli on yıl olmuş. Oysa hikâyeleri daha dün yazılmış gibi. İnsanlar kolay kolay değişmiyor ve Carver da bu gerçeğin farkındaymış. Sıradan insanlığın müziğini dinlemek isterseniz onun çarpıcı hikâyelerine kulak verin. Şimdilik Türkçede iki kitabı var: Şiir / düzyazı karışımı 'Ateşler' (Fires) ve kısa hikâye seçkisi 'Aşktan Söz Ettiğimizde' (What We Talk About When We Talk About Love). Umarız arkası gelir de, Carver'ı dilimizde (iyi çevirilerle) okuma şansımız çoğalır.
[Yorum] [Dış Haberler] [Ekonomi] [Borsa/Finans] [Spor] [Kültür/Sanat] [Arka Sayfa] [Yazarlar] |
Bu konuda paylaşacağınız görüşleriniz var mı? Sohbet odamız sizlere kapılarını sonuna kadar açıyor. Etkileşimli okurluğun sınırları bu sayfada beliriyor.
|
|
Görüş ve düşüncelerinizi webadmin@radikal.com.tr adresine yazabilirsiniz. Bu site en iyi Netscape 3.0 veya üstü ile görüntülenebilir. 800x600 çözünürlük tavsiye edilir. RADİKAL-Online sitesi içerisinde yeralan tüm metin, resim ve diğer içeriğin hakları SİMGE Yayıncılık A.Ş'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı veya herhangi diğer bir elektronik ortamda (CD, Internet vs.) izinsiz kullanılamaz.
|
Bu konuya ait haber listesine dönmek için tıklayınız |
Yukarı Çık
Geri Dön