Konu mankeni şerbetçiler
Yaz sabahları Sultanahmet Meydanı'ndan geçerek işine gidenleri değişmeyen bir manzara bekler. On, on iki kadar şerbetçi, tarihî kıyafetleriyle, sırtlarında güğümleri, bellerinde fişeklik gibi dizilmiş plastik bardakları, gelecek turist otobüslerinin yolunu gözlerler.
Ellerindeki bardağı kastanyet çalar gibi tabağına çarparak çağırdıkları yabancı turistlere sabahın köründe şerbet satamayacaklarını onlar da bilir. Maksat bu değildir. Turist elini uzatarak şerbet bardağını alır gibi yapacak, bu sırada arkadaşları onun, tarihî Ayasofya Kilisesi veya Sultanahmet Camii önünde resmini çekeceklerdir.
Yani şerbetçilerin asıl işi, yeni deyişle söylemek gerekirse "konu mankenliği". Yanlış bilmiyorsam, onları burada görevlendiren de İstanbul Belediyesi'dir. Yakalarında bir rozet oluyor. Herhalde hizmetleri karşılığında bir para da alıyorlar.
Fotoğraflar çekildikten sonra, güğümün tepesindeki zillerini çıngırdatarak, üç kuruş bahşiş istemek için ıklaya sıklaya turistlerin peşinden koşmaları hiç güzel değil. Şerbetçi bahşiş alamamaktan şikâyetçi, turist kovalandığı için tedirgin, kuzum bu hizmet kimin işine yarıyor?

Dil Yâresi
Türkçe dostlarından (Hatice Cankat)

• Bir belgesel. Berlin Utanç Duvarı'nın hikâyesi anlatılıyor (15 ağustos, Kanal 7). İşte bir cümle: "Çirkin yüzler, hipokrat bakışlar..." diyor spiker.