|
İnsan
Yaşam
Türkiye
Politika
Yorum
Dış Haberler
Ekonomi
Borsa/Finans
Spor
Kültür/Sanat
Arka Sayfa
Yazarlar
Hava Durumu
Sanal Meydan
|
|
Ölsem de gam yemem!JOE BLACK
MEET JOE BLACK
Yönetmen: Martin Brest
Senaryo: Ron Osborn, Jeff Reno, Kevin Wade, Bo Goldman
Oyuncular: Brad Pitt, Claire Forlani, Anthony Hopkins, Jake Weber, Jeffrey Tambor Tunca ARSLAN
Sinemanın istisnasız bütün türlerinin ilgi gösterdiği, kimi zaman başlı başına tema, kimi zaman da öğe olarak karşımıza çıkan 'ölüm', Martin Brest'in 'Joe Black'inde yakışıklı ve mahzun delikanlı kılığında boy gösteriyor... 'Sosyete Polisi', 'Geceyarısı Av' gibi komedilerin yanında, bir emekli albayın intihar düşüncesi etrafında biçimlenen 'Kadın Kokusu'yla da tanıdığımız yönetmen Brest, Brad Pitt'in şahsında ete kemiğe büründürdüğü ölümle bir tanışma-buluşma gerçekleştirmiş ve beyazperdeyi ölümün 'kol gezdiği' bir alan haline getirmiş.
Aslında oldukça uzun süresine karşın ele aldığı konunun hakkını tam veremeyen, ayrıntılarda derinleşemeyen, ölümün yaşamla ilişkisi ve karakterlerin ölüm karşısındaki tavırları hakkında fazla ilginç şeyler söyleyemeyen bir film 'Joe Black'. Trafik kazasında ölen bir delikanlının (Filmin en başarılı ve en acı sahnesi... Ve seyircinin yarıya yakınının kahkaha attığına tanık olmak da acı verici!) bedenini kullanmaya başlayan ölümün, 65 yaşına basan ve gönülsüzce parti vermeye hazırlanan zengin medya patronu Parrish'in yaşamına girip dünyayı tanımak istemesi, bununla da yetinmeyip adamın kızına âşık olmasıyla gelişen olaylar, bildik ticari yapı içinde sunuluyor. Brest, özellikle ilk yarısı inanılmaz durağanlık içinde geçen filmde, kısa süre önce seyrettiğimiz 'Melekler Şehri'ni çağrıştıran, ama çok daha düz ve kuru bir anlatımla, yakışıklı 'ölüm meleği' Joe Black'in çevresini tanıma ve keşfetme sürecini öykülemiş. Fıstık ezmesinin tadından etkilenen, kaşığa hayretle bakan, cinselliği tanımayan, utangaç bir ölüm meleği var karşımızda. Parrish'in şirketinin kötü niyeti damat adayı tarafından elden çıkarılmak istenmesi gibi gelişmeler de havayı iyice ağırlaştırıyor ve 'Joe Black', bitkisel hayata girmiş gibi görünen karakterlerin tanıtılmasıyla sınırlanıyor. Sanki her şey, yaşlı kurt Parrish'in 'gözleri açık gitmemesi', 'artık ölsem de gam yemem!' demesi için ayarlanmış gibi! Öncesi ve sonrasıyla ölüm kavramını pek kurcalamamış Brest; yalnızca ölümü resmetmiş, ölüme hazırlanan bir baba ile kızının duygusal ilişkilerine ve kızın ölümle yaşadığı büyük aşka odaklanmış.
Büyük oranda 'ölüm kadar' can sıkıcı, uzatıldıkça uzatılmış bir film 'Joe Black'. Ama şiirselliğin yakalandığı, hatta doruğa yükseltildiği etkileyici anlar da yok değil. Özellikle ilk sevişme ve 'eğlence bitti!' vurgusunda bulunan yaş günü partisi sahneleri, uzun süre akılda kalacak nitelikte.
'Joe Black', temposuzluğa tümüyle gömüldüğü anlarda bile, 'Ne olacak bu işin sonu?' duygusunu diri tutan, alışılmışın dışında bir sürpriz sunmasa da öncelikle finaline yönelik merak kışkırtıcılığıyla sürükleyicilik kazanan, ama daha çok oyuncularının yetenekleri sayesinde ayakta duran bir yapım. Brad Pitt, Anthony Hopkins ve Claire Forlani üçlüsü gerçekten çok başarılı oyunculuklar sergiliyorlar ve az rastlanan türden bir kimya tutturuyorlar. Tüm gereksiz ayrıntılar ve işlenmemişlik içinde Martin Brest de iyi bir oyuncu yönetmeni olduğunu gösterme fırsatı buluyor.
|
|
TARTIŞMA
Radikal-online tüm okurlarının görüşlerine evsahipliği yapıyor. Gelin görüşlerinizi kafanızdan çıkarın ve milyonlarla paylaşın. Katılım çok basit. Ve bir tıklama uzağınızda... KATILMAK İÇİN TIKLAYIN
ANKET
İçinde bulunduğumuz dönemin en güncel konularını, anket bölümümüzde bulacaksınız. Sesinizi yükseltin ve kendinizi temsil edin. Internet bunun için en uygun ortam... KATILMAK İÇİN TIKLAYIN
|
|
