|
İnsan
Yaşam
Türkiye
Politika
Yorum
Dış Haberler
Ekonomi
Borsa/Finans
Spor
Kültür/Sanat
Arka Sayfa
Yazarlar
Hava Durumu
Sanal Meydan
|
|
İçi boş hoşluklar 'Nerede o eski bayramlar...' Bu sözü hep kuşkuyla karşılarım. Kuşkularımda
o kadar haksız olmadığımı da dün sabah somut olarak gördüm. Baktım evin küçükleri toplanmışlar aralarında homurdanıp duruyorlar: "Ahh, nerde o eski bayramlar!" En eski bayramları şunun şurasında birkaç yıl eski. "Hayrola çocuklar," dedim, "Nedir mesele?" Anlaşıldı ki bayram harçlıklarının düşürülmesinden yakınırlarmış! 'Nerdee geçen yılki harçlıklar,' demek istiyorlar aslında.
"Nerdee o eski bayramlar," diye yakınanlara bakın, eski zamanlarda insan ilişkilerinin iyiliğinden, akraba ve komşu ziyaretlerinin içtenliğinden, dayanışmadan, iyi ahlaktan, fakirlere yardımdan söz edecek, şimdiki zamanda bütün bunların yok olup gittiğinden yakınacaklardır.
Bir ölçüye kadar dedikleri doğru olabilir. Ama bütün mesele bu mudur acaba? Arkasından ağladıkları şey, sadece daha iyi gözüken bir toplumsal yaşam mıdır? Yoksa asıl arayıp bulamadıkları kendi gençlikleri midir? Şimdi yaşını başını almış, ama bir zamanlar genç ve güzel olan bir kadının eski zamanları hasretle anmasından daha doğal ne olabilir ki? Şimdi romatizma ağrıları içinde kıvranan, merdiven çıkmakta zorlanan, "Kadınlara bir şey yapardık ama, neydi acaba?" diyen yaşlı beyefendinin delişmen yirmi yaş günlerini özlemesine şaşırmalı mıyız?
Ama geçmiş zaman peşinde koşarken elbette "Ben genç ve güzeldim, yakışıklı ve sağlıklıydım, ahh nerdee o günler," demek yerine, eski zamanın olağanüstü meziyetlerini, eski insanların bulunmaz hasletlerini sıralayıp duracaklardır. Ankara'nın Kızılay'ında yürüyen yaşı biraz ilerlemiş iki kadının sohbeti gibi. "Ahh şekerim," dedi kadınlardan birisi diğerine, "şu Ankara'nın erkekleri de ne kadar kibarlaştılar, sorma. Yirmi yıl önce olsaydı laf atmadan geçirirler miydi bizi bu caddeden. Şimdi başlarını bile çevirip bakmıyorlar."
Klasik Türk müziğini seviyorum, bazen evdekilerin isyanına yol açacak kadar da sık dinlemeye çalışıyorum. Ama kafamda bir soru işareti dolaşıyor: Ben bu müziği gerçekten güzel olduğu için mi seviyorum, yoksa beni alıp gençlik günlerime götürdüğü için mi? Bu sorunun
yanıtını hiçbir zaman tam olarak veremeyeceğimi çok iyi biliyorum.
Ahmet Haşim geliyor aklıma: "Bir Acem bahçesi, bir seccade,/ Dolduran havzı ateşten bâde.../ Ne kadar gamlı bir akşam vakti.../ Bakışın benzemiyor mu'tade./ Gök yeşil, yer sarı, mercan dallar,/ Dalmış üstündeki kuşlar yâda;/ Bize bir zevk-ü tahattür kaldİ/ Bu sönen, gölgelenen dünyâda!"
Bu gölgelenen dünyada kala kala anımsamanın zevki kaldı, diyor Haşim. O zaman da geçmiş dünyanın yansımaları, ışık-gölge oyunlarında olduğu gibi, gerçeği çarpıtan cesamet ve biçimlerde ortaya çıkmazlar mı?
Haşim'le bitirelim: "Dönsek mi bu aşkın şafağından/ Gitsek mi ekaalim-i leyâle? (gece ülkelerine)/ Ağlar bugün evvelki hayâle.../ Dönmek mi? Ne mümkün geri dönmek?/ Düştüyse gönüller melâle?/ Bir eldir ufuklardan uzanmıß/ Zulmet bizi çekmekte visale..."
Bir kez gönüller melâle düştükten sonra geri dönme hayalleri ve yanılsama öyküleri boş bir hoşluktan başka nedir ki?
|
|
TARTIŞMA
Radikal-online tüm okurlarının görüşlerine evsahipliği yapıyor. Gelin görüşlerinizi kafanızdan çıkarın ve milyonlarla paylaşın. Katılım çok basit. Ve bir tıklama uzağınızda... KATILMAK İÇİN TIKLAYIN
ANKET
İçinde bulunduğumuz dönemin en güncel konularını, anket bölümümüzde bulacaksınız. Sesinizi yükseltin ve kendinizi temsil edin. Internet bunun için en uygun ortam... KATILMAK İÇİN TIKLAYIN
|
|
