Yavuz Tanyeli'nin tablolarında her şey Bodrum renklerinde. Bu konuda bazen öylesine ileri gidilmiş ki, figürler seçilmez olmuş

Develer ve deveciler
Develerin yanında durup duran devecilere gelince, koltuk altlarına sıkıştırdıkları sopalarıyla daha çok deveci rolü yapmaktalar. Develer kadar incelenmeye değer görülmemiş, tek
fırça darbesiyle bazen bir gölge gibi resmedilivermişler.
Tanyeli persektife önem veriyor ama oynuyor onunla, ön plandaki figürleri olduklarından, daha doğrusu olmaları gerektiğinden daha büyük gösteriyor. Egzotik bir çiçeği, bir devenin yüzünü ya da masa başında oturan insanları, adeta bir kamera hilesiyle büyütüyor. Bu yöntem izleyiciyi tabloya sokuyor. Kendinizi ansızın bir egzotik çiçeğin dalları arasında ya da bir devenin burnunun dibinde bulabiliyorsunuz.
Bodrum demek, deniz ve güneş demektir. Deniz var bu tablolarda, denizin tüm mavileri var hem de. Ama güneşe gelince, nedense bizi asla yakmıyor.
Sanatçının 'Köy Üzüntüsü' ve 'Sonbaharda Gümüşlük' adlı tabloları, ötekilerden hem boyut, hem de içerik açısından oldukça farklı. Boyutları salona nasıl sığacağı konusunda, sergiyi düzenleyenleri düşündürtecek denli büyük. Her ikisi de iki parçadan oluşuyor. Eklemlerden kaynaklanan deformasyonları bir yana bırakırsak, bunlarda baskın öğe insandır. Birinde ölü başına toplanmış acılı yakınları ve din görevlileri resmedilirken, ötekinde çiçekler ve meyvelerle donanmış bir masa başındaki aile resmedilmiştir. Bunların orta yanı, genç-ihtiyar, kadın-erkek, hacı-hoca, hepsinin bir arada ama yalnız bir görünüm sergilemeleri.
Sergideki tabloların büyükçe bir bölümünde de cazcılar konu edilmiş. Yine kaktüslerin, selvilerin ya da develerin yanı başında trompet çalan müzisyenlerin işlendiği bu tablolarda da, bir kontrasttan çok çevreyle uyuma yönelmiştir. Belki de böylece bir kontrast sağlamıştır.