Hiç yoksun Hiçbir zaman yoksun.
Uzaklardan telefonla aradığımda
Her zaman zorlukla sana ulaşabildiğimde
İlk söylediğin 'Çok meşgulüm'
Merak ediyorum acaba beni hiç özledin mi?
Belki...

Hiç yoksun Hiçbir zaman yoksun.
Altın kanatlı kuşun uçuşunda
Mum alevinin yanışında
Dün deli gibi seni düşündüm
Anladım ki aşkın sadece bir oyundu
Ne zaman sana ihtiyacım olsa
Beni sevdiğini söylüyorsun
Beni umursadığını söylüyorsun
Belki...

Hiç yoksun Hiçbir zaman yoksun.
Beni tanımak için istediğin kadar zamanın var
Eğer beni istiyorsan neden sadece bunu belli
etmiyorsun
Sürekli bu salıncağın üstündeyim
Eğer beni istiyorsan neden sadece yanıma
gelmiyorsun
Belki...

Hiç yoksun Hiçbir zaman yoksun
Bu şarkının sözlerini yazılmış en güzel sözler olduğu için değil, bugünlerde her yerde çalındığı ve ben de çok sevdiğim için buraya aldım. Tabii bir de tipik bir örnek olduğunu düşündüğüm için.
Tipik bir örnek, çünkü 'aşkı anlattığı'na inanılan metinlerin tamamına yakını aslında aşkı değil ayrılığı ya da kavuşamamayı anlatırlar.
Aylar önceki konuma geri dönmüş oluyorum ama buradan ayrılamamamın nedenleri var: Sonsuz ve mükemmel aşkın varlığına inananlar hâlâ mevcut.
İki hafta önce burada bir soru sormuştum: Neden romanlarda, filmlerde aşk tarif edilirken seksten hiç söz edilmez?
Cevaplamaya çalışayım: Aşkın varlığına ilişkin efsaneyi sürdürmenin en kestirme yolu budur da onun için söz edilmez seksten.
Şunu kabul etmeliyiz: Bir filmde, bir romanda, bir şarkıda (şiir ayrı) birbirini sevmiş, kavuşmuş çiftleri anlatmaktan daha sıkıcı bir şey olamaz.
O yüzden aşk filmleri, romanları vs. en fazla kavuşma anında sona erer. Yani film ya da roman boyunca o çiftin nasıl olup da kavuşacağını merak ederiz sadece. Sonrasını görmeyiz, görmek de istemeyiz. Çünkü sıkıcıdır.
Şöyle varsayalım: Birisini sevme, beğenme, onunla birlikte olmayı çok isteme bir tepeye tırmanmak gibiyse eğer, kavuşup birlikte olma bölümü o tepedeki platodur. Platonun ne kadar geniş, orada ne kadar fazla zaman geçirilebileceği vs. size kalmış ama bunun bir de inişi var, yani ayrılmak ve sonrası.
Goethe'nin 'Genç Werther'in Acıları' adlı romanı bence bütün aşk edebiyatının en temel metnidir. Bu metnin içinde olabilecek her şey vardır. O yüzden uzun zamandan beri, Goethe'den sonra gelen bütün aşk romanlarının kaçınılmaz olarak post-modern olduğunu iddia ediyorum.
Sinemada da bu böyle. 'The Giants-Devlerin Aşkı' filminde söylenmedik hiçbir şey bırakılmaz. Bu filmden sonra yapılabilecek modern bir şey kalmaz.
O yüzden sonraki bütün filmler kaçınılmaz biçimde post-moderndir, karakterler "Sevgilim seni The Giants filminde Elizabeth Taylor'un James Dean'e söylediği gibi çok seviyorum" deseler yeridir yani.
Bu haftalık yerim bu kadar.