Bill ve Ben
Geçen gece Bill Clinton'ı rüyamda gördüm. Gazeteciler ve Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı Sandy Berger gibi tiplerin olduğu bir piknik masasında Süleyman Demirel'i beklemekteydik. Yemekte Bill ve ben, bir ara uzun uzun baş başa sohbet ettik. Hillary de sağımda oturuyordu ve arada bir ona bakıp 'Cildi ne kadar bakımlı' diye düşünüyordum. Cumhurbaşkanı, yemeğe hiç gelmedi. New Jersey'den telefon edip (cep telefonuyla), Türk Amerikan Dernekleri'nin açılış kokteyline gitmek zorunda olduğunu, sözünden dönemeyeceğini anlattı. Bu kez içimden, 'Hay Allah, şu Cumhurbaşkanı da ne kadar alaturka!' diye düşündüm. İtiraf etmeliyim ki, uzun konuşmamız sırasında Bill gözlerimin içine bakıp o kısık sesiyle Kosova'yı anlatırken, ben de Monica gibi, 'farkında olmadan ondan etkilenmiştim.'
Oysa ABD Başkanı'yla ilgili her fırsatta açığa vurduğum gerçek düşüncelerim göze alınırsa, bu rüya oldukça şaşırtıcı. Artık rengimi belli etme zamanı geldi. Bill Clinton'a karşıyım. Kendisinden şiddetle rahatsız oluyorum, dünya barışı ve siyasi ahlak için son derece sakıncalı bir insan olduğunu düşünüyorum. Neden mi? Monica'yla alakası yok. Clinton, solcu ve liberal olduğunu iddia edip, sosyal güvenlik ve refah gibi çağdaş sol ideolojinin ana konularında bir adım bile atmayan, tüm enerjisini büyük sermayenin çıkarları ve halkla ilişkilere yönlendiren bir lider. Hiçbir konuya gerçek bir inancı, herhangi bir politikasının ardında ilkeli bir tutumu olduğunu sanmıyorum. Monica olayından Sudan'da bombalanan ilaç fabrikasına kadar (ki ABD fabrikayı haksızca bombaladığını kabul ederek tazminat ödemeyi kabul etti) Clinton'ın televizyon ekranlarından kameranın gözünün içine baka baka yalan söylemesi, ABD'li olmayan ve çifte vatandaşlığı bulunmayan beni bile oldukça utandırıyor. Neden politikacıların ahlak ve dürüstlükten muaf olmasını kabul edelim?
Son 4-5 yıldır Clinton yönetiminin dış politika anlayışını izlemek, dünya lideri olduğunu iddia eden bir ülkenin ne derece ilkesiz davranabildiğini görmek açısından oldukça acıklıydı.
Irak'ta altı başarısız darbe girişimi, anlamsız bir ambargo, kararsız bir
dış politika sayesinde, Washington'ın Ortadoğu'daki güvenilirliği kalmadı. Balkanlar'da uzun dönem kılını kıpırdatmayan, Bosna'da tam dört yıl boyunca Avrupa'nın İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana gördüğü en korkunç mezalime izin verdi. Dile kolay, Saraybosna'nın kuşatması tam dört yıl sürdü. Ruanda'da üç ay süren vahşi soykırımı boyunca Washington, olayın bir Afrika iç meselesi olduğunu söyleyip durdu. Balkanlar'a hakkani bir barış getirmek değil kendi imajını düzeltmek isteyen Clinton yönetimi, masaya oturacak bir muhatap ararken, 1996'da eli kanlı savaş suçlusu Slobodan Miloşeviç'i Bosna'nın taksimiyle ödüllendirerek, Dayton Anlaşması'nın imzaladı. Bunun sonuçlarını bugün Kosova'da görüyoruz. Clinton yönetiminin, kısa dönemli politikalarına bir de istihbarat ve güvenlik birimlerinin artan beceriksizliğini ekleyin. Kosova'daki mücadele sırasında
NATO güçleri tam dokuz kez yanlış hedefi bombaladı. Hatta bunlardan birinde, Yugoslavya yerine yanlış ülkeye, Bulgaristan'da bir banliyöye düştü Cruise füzeleri!
Başkan Clinton geçen hafta Almanya'da Kosova'lı mültecilere "Evlerinize döneceksiniz" sözü verdi. Umarım bu geçen sene ocak ayında sarı koltukta otururken, 'Beni iyi dinleyin son kez söylüyorum. O kadınla, Monica Lewinsky'yle asla ilişkim olmadı' türünden bir söz değildir.