'Sıradan bir aileyiz'İstanbul seyircisiyle uzunca bir aradan sonra tekrar buluşan Branford Marsalis yaptığı müzikten hoşnut; gerisi ise umurunda bile değil SEVİN OKYAY
İSTANBUL - Branford Marsalis son albümünün adını, piyanisti ve neredeyse yirmi yıllık arkadaşı Kenny Kirkland'ın ölümü üzerine 'Ağıt/Requiem' koymuştu. Ölmese ne koyacaktı acaba? "Bilmem, albümün adını en son koyarız.
Parçaların da öyle. İş bitmeden önce onlara Birinci Şarkı, İkinci Şarkı, Funky Şarkı falan deriz."
Çoğu ilk çalışta kaydedilmiş, sonra cila vuracaklarmış ama Kenny ölünce
olduğu gibi bırakmışlar. "Evet, ilk çalışta değilse, ikinci çalışta kaydedildiler."
Albümleri konusunda son kararı hep kendi mi veriyor? "Elbette. Bütün kararları ben veririm. Bu iş benim hayatım.
Bir avukat kalkıp da bana ne yapacağımı söyleyemez." Sanayi konusundaki fikirleri, yüzünün buruşmasından belli. Aslında onları ciddiye almıyor. Ödüllerini de. "Ben yaptığım işten hoşnutum. Grammy benim için hiçbir anlam taşımıyor. Yaptığım şeyi beğenirseniz, memnun olurum. Ama bir sonrakini sevmeyeceksiniz. Yine de madem ki veriyorsunuz, ben de alıyorum, teşekkürler. Bir tanesini asistanım kitaplara destek yaptı. Birini de oğlum aldı, dolabına attı, öylece duruyor."
Marsalis yaptığı işi beğenirsek memnun olacağını söylüyor. Ya beğenmezsek? Açıkçası, umurunda bile değil. Kendisine birkaç yıl önce İstanbul'a getirdiği Buckshot LeFonque grubunu, o hip hop projesini hatırlatıyoruz. Açıkhava seyircilerinin epeyce bir kısmı, beklentileri karşılanmadığı için konseri terk etmişti. "Öyle mi olmuştu? Unutmuşum. Terk edebilirler, tabii, bu onlara kalmış bir şey. Ama başka bir şey beklememeleri gerekirdi.
O projede Branford Marsalis adı yoktu. Buckshot LeFonque diyordu. Ayrıca ben çok memnunum. O adamlara bayılıyorum. Kısa süre sonra yine bir araya geleceğiz."
Müzikal bir ailenin üyesi olmak nasıl bir şey? "Biz müzikal bir aile olduğumuzu sizlerden öğrendik. Kendimizi sıradan bir aile sanıyorduk. Wynton'la bana göre hava hoş da, kardeşlerimiz için ağır bir yük oluyor, beklentiler çok büyük."Genç usta Harris
Branford'dan önce sahneye çıkan Stefon Harris ise İstanbul'a ilk kez geldi. Cazın yetim enstrümanı vibrafonun gencecik bir ustası. Mahcup mahcup gülümsüyor. "Aslında o kadar genç değilim, 26 yaşındayım. Olduğumdan genç gösteriyorum." Festivalin en yoğun akşamında, alto saksçı Greg Osby ile güçlenmiş grubuyla seyirci karşısına çıktı. Aslında klasik bir müzisyen. Caza kolejde merak salmış. Özellikle vurmaçalgıya meraklı. "Hep 'smooth' denen türden caz duyardım. Onları dinlerdim. Kolejde bir arkadaşım bana bir iki Charlie Parker albümü verdi. Dinledim 'Vaay!' dedim. Ciddi olarak cazla uğraşmaya başladım. Vurmaçalgıyı bırakıp, sadece vibrafon üzerinde yoğunlaştım. Ama o olmasa piyano çalardım. Vurmaçalgıcı olmazdım yani." Caz için ne düşünüyor şimdi? "Gerçek hedef, dürüst olmak. Müzik sadece ses değildir. Teknik hızlı olmak demek değildir, amaçladığını gerçekleştirecek araç demektir."
|
