|
İnsan
Yaşam
Türkiye
Politika
Yorum
Dış Haberler
Ekonomi
Borsa/Finans
Spor
Kültür/Sanat
Arka Sayfa
Yazarlar
Hava Durumu
Sanal Meydan
Anket
|
|
Kenar mahallelerin fethi (ya da sosyal içerikli bir yazı)  Günlerdir bir heyecan bir heyecan! Arkadaşım Seth, sonunda ısrarlarıma dayanamayarak, beni, Bronx ve ardından Washington Heights'a, yani Manhattan'ın en fakir ve tehlikeli mahallelerine götürmeyi kabul etti. Sanki Afrika'da safari gezisine gidiyor gibi hazırlanıyorum. Burada bir açıklama gerekli. Birçok Amerikan metropolü gibi, New York da aslında görünmeyen cam duvarlar ve keskin hatlarla ırksal ve sınıfsal parsellere ayrılmış durumda. New York'lular için Bronx, fakirlik dışında uyuşturucu, sokak çeteleri, soygun ve kente yeni gelen göçmenlerin sefaletini sembolize eder. Gökdelen ve restoranlarla bezenmiş Manhattan'da oturan sıradan New York'lu ise, prensip olarak yaşamını Bronx ve Queens'e adım atmadan geçirir. Bir Cihangirli olmama karşın ben bile iki yıldır çekiniyorum buralara gitmeye. Bronx yakınlarında oturan Seth ise, ne zamandır ısrarla mahallesinin çok renkli ve keyifli olduğunu anlatıp duruyor.
Karagöz'ün Washington Heights seferine benzeyen maceramı anlatmadan önce, Seth Kugel'dan da söz etmeliyim. Seth'i salı geceleri gittiğim ve arkadaşım Sue Shapiro'nun evinde 10-15 gazeteci ve yazarın katılımıyla yapılan haftalık edebiyat sohbetlerinden tanıyorum. (Bu tartışma grubu ayrı bir yazı konusu.) Çeşitli gazetelerde şehir hayatıyla ilgili yazılar yazıyor. Seth aslında, New York'a özgü bir insan türü olan, sosyal vicdanı gelişmiş Yahudi entelektüellerin tipik bir örneği. Varlıklı bir ailenin oğlu olarak önce Yale'yi bitirip, Harvard'da master yaptıktan sonra, bir süre Bronx'da ilkokul öğretmenliği yapmış. Şimdiyse, evlerinde şiddet ya da cinsel tacize maruz kalan çocukları koruma altına alan Child Protection Services'te (Çocukları Koruma Servisi) yönetici olarak çalışıyor. Bütün hayatı Bronx'da geçtiği için, ideal bir rehber.
Manhattan'dan A trenine bindiğim anda, farklı bir dünyadayım. Narin bir kır çiçeği gibi koruyup geliştirdiğim orta sınıf hassasiyetlerimin tümü, yeni sınavlardan geçmek zorunda kalıyor ve gözlerimin önünde bir bir solup gidiyor! Ben ve birkaç entel dantel doktora öğrencisi tipli genç dışında, hemen hemen herkes siyah ya da Latin Amerikalı. Belli ki baygın bakışlı ve bezgin insanlar trenindeyim. Etrafta, ABD'de ciddi bir sosyal olgu haline gelen (ve benim yalnız Time dergisinden okumakla yetindiğim) lise çağındaki hamile genç kızlar var. Sosyal bilinci gelişmiş gazeteci bendeniz, bir anda paniğe kapılıp soğuk terler dökmeye başlıyorum. "Eyvah, fakir mahallelere, çetelerin ve katillerin vatanına gidiyorum" cümlesi beynimde yankılanıyor. Ya metrodan iner inmez biri bana bıçak çekip cüzdanımı ister, sonra da tüm paramı almış olmasına karşın beni yine de öldürürse! O anda yüzümde pek perişan bir ifade olmalı ki, önümdeki Meksikalı kadın acıyan bir edayla "Ben iniyorum. İstersen buraya otur" diyor koltuğunu göstererek. Bu, uzun zamandır New York'ta başıma gelen ilk insani davranış. Ama ben, ısrarla yolculuğun sonuna kadar kara kara düşünmeyi sürdürüyorum. Seyrettiğim bütün Hollywood filmlerindeki saldırı sahneleri bir bir gözümün önünden geçiyor. Tüm bu imajların kökeninde ırkçı tiplemelerin yattığını, o anda iyice anlıyorum. Ama ne yapalım, yanımda, sağımda, solumda oturan insanlardan korkuyorum.
İşte bu korku tüneli seyahati sonunda 181'inci sokağa geldim. Seth, metro çıkışında bir duvara yaslanmış, sakin sakin gazetesini okuyordu. Bir anda kendimi eski filmlerdeki gibi bir mahallede bulmuştum. Çoluk çocuk sokakta oyun oynuyor, her köşe başında İspanyolca konuşan Latin Amerikalı erkek grupları 'öylesine takılıyor' ya da karton kutulardan yapılan masalarda domino turnuvası yapıyordu. "Korkmak mı? Güldürme beni. Tabii ki çekinmedim buraya gelirken. Unutma ben gazeteciyim" dedim kocaman bir gülümsemeyle Seth'e dönerek. Sokakların pisliği ve fakirliğine diyecek yoktu, ama Manhattan'da hiç rastlamadığım derecede sıcak ve doğal bir mahalle ortamındaydım. Aslında ayrı bir şehre gelmiş gibiyim. Her sokakta birkaç seyahat acentası ve mahalle sakinlerinin Latin Amerika'daki ailelerine para gönderebilecekleri 'havale dükkânları' var. Dini heykelcikler satılan dükkânları, taze meyve suyu stand'leri, plastik çiçekçileriyle her köşe birbirinden ilginçti. Tabelalar ve kulağıma gelen konuşmalar tümüyle İspanyolca olduğundan, 20 kilometrelik bir alan içinde bu dili konuşmayan tek kişinin ben olduğuna karar verdim.
Akşam yemeği, salaş bir El Salvador lokantasında karışık deniz mahsulü ceviche, El Salvador tavuğu ve chan meyve suyundan oluşuyordu. İngilizce konuşan olmadığı için, mönü ve garsonlarla tercümeden Seth sorumluydu. Gecenin sonunda Latin Amerika'ya gitmiş kadar oldum. Ve böylece gecenin sonunda sosyal bilinci iyice gelişmiş bir gazeteci olarak geri döndüm zengin, şık, gösterişli Manhattan'ıma. Vatani görevlerimi yerine getirmiş ve Washington Heights'ı ziyaret etmiş bir Türk aydını olarak, aklı hür, vicdanı rahat uyudum.
|
|
|
|
