|
İnsan
Yaşam
Türkiye
Politika
Yorum
Dış Haberler
Ekonomi
Borsa/Finans
Spor
Kültür/Sanat
Arka Sayfa
Yazarlar
Hava Durumu
Sanal Meydan
Anket
|
|
Özel efektsiz cadı Bekleme sezonundayız. Gösterime giren ve çoğu iyi ihtimalle ancak 'orta karar' diye nitelendirilebilecek filmleri izlerken, sonbaharda göreceğimiz yeni filmleri hayal ediyoruz. Herkesin birbirinden farklı 'favori'leri var. Üstelik bu farklılık, (kimi meslektaşımız dahil) neredeyse herkesin, dünyaya aynı budak deliğinden bakan öcüler olarak göstermeye meraklı olduğu sinema eleştirmenleri açısından da geçerli.
Benim en büyük merak konum 'Matrix'di.
Artık merak etmiyorum, bayılıyorum (Selim'e teşekkürlerimle...). Bir başka merak konum ise, elbette 'Yıldız Savaşları'. Hayal kırıklığına uğramış birkaç hayran, büyük kısmı filmi beğenmemiş yabancı eleştirmenler umurumda bile değil. Onlar zaten ilk üçlemeyi de genelde beğenmemişlerdi. Oysa 'Yıldız Savaşları'nın yarattığı yarı-gerçek efsanevi dünya; coğrafyası, karakterleri, bilcümle donanımı ve her türlü ayrıntısıyla ilgimi çekiyor. En çok Jar Jar'ı görmek istiyorum.
Bir an önce gelmesini heyecanla beklediğim iki de korku filmi var. Bir tanesi, 'The Haunting', öteki de 'The Blair Witch Project'. İkisi de gerçek korku filmiymiş, yani parodilerden, klişelerden uzakmış. Yazılı rivayet, bu merkezde. İkincisi benim için birinciden çok daha önemli. Çünkü burada 'başka' bir şey seziyorum. Belki 1984'te genç Jim Jarmusch'un ilk filmi 'Cennetten de Garip'i (Stranger Than Paradise) izlerken duyduğum heyecanı bir kez daha yaratacak bir şey. Jarmusch şu anda bence 'genç'liğinden bir şeyler yitirdi ama, o film bana 'yeni bir şey' duygusunu en şiddetle tattıran yapımlardan biriydi. Belki 'Lounge Lizard' Lurie'nin de etkisi olmuştur. Benzer heyecanları Hartley, Levy, Rodriguez, Kitano, Ferrara, Von Trier ve nicelerinde yaşadım. Şimdi de iki genç sinemacının, korku filmlerinin korkutmamasından bıkan Daniel Myrick ile Eduardo Sanchez'in yönettikleri 'The Blair Witch Project' ile yaşamayı bekliyorum (Senaryo ve kurgu da onların). Biri kız, ikisi erkek üç genç belgeselcinin Maryland ormanlarında bir cadı efsanesi çekmeye gidip kayboluşlarını ve bir yıl sonra çektikleri filmin bulunmasını anlatıyor. Sıfır bütçeli, siyah-beyaz bağımsız bir film. Ne yönetmenleri, ne oyuncuları tanıyoruz. Ama Myrick ile Sanchez, bu imkânsızlıkları tersine döndürmüş, avantaj haline getirmiş. Korkunun kendisinden çok onu beklemenin korkunç olduğu görüşüne sıkı sıkıya bağlı kalıyorlar. İzleyiciler, esas korku konusunu görmeseler de (ya da belki gördükleri için) dehşete kapılıyor. Belgeselcileri oynayan oyuncuların çökmüş halleri (iki yönetmen onlara verdikleri yemeği azaltıp, biraz da korkutmuş) korku uyandırmaya yetiyor.
Aslında korkma meraklısı değilim, üslupları değişmeden önce korku filmlerinden de ödüm patlardı. Ama bu cadı projesinin beni
çeken yanı, insanların sadece sinema duygusuyla, zekâyla da bir şeyler yapabileceklerini, işin ille de büyük para işi olmadığını bir kez daha kanıtlaması. Cannes ve Sundance'den parlayan yıldızının bizi de aydınlatmasını bekliyorum.
|
|
|
|
