Çadırlar Özel Tim'e
Çadırların, Kocaeli'nde görev yapan ve evleri depremde hasar gören Özel Tim mensubu polisler ve ailelerine dağıtılmak üzere boş tutulduğunu anlatıyor Engin Bey. Mahallenin diğer sakinleri gibi kendisi de çocuk parkına bir branda seren ve onun altında her türlü ihtiyacını gidermeye çalışan Ergin Bey, az önce yağan yağmurun ortalığı çamur deryasına çevirdiğini gösteriyor. Sırılsıklam yatakların, döşeklerin üzerinde yatan çocukları gösteriyor. Gerek kendi ailesinde, gerekse diğer ailelerden hastalık belirtileri görülmeye başlandığını, için için ağlayan gözlerle anlatan Ergin Bey'in son sözü, "Bu sefaletimiz daha ne kadar sürecek? Biz bu şartlarda kışı nasıl geçiririz?" oluyor.
Sabri Topçuoğulları ise, çalıştığı Almanya'dan depremin iki gün sonrasında gelmiş Derince'ye. Sabri Bey, hemşerilerinin durumu karşısında "Nerede devlet?" diyerek, isyan ediyor. Depremin ilk gününden beri hayırsever vatandaşlar tarafından kendilerine ulaştırılan kısmi yardımlarla hayatlarını idame ettirmeye çalıştıklarını belirtirken Sabri Bey, "Utanıyorum" diyor. Yabancı bir milletten olmamıza rağmen orada gördüğümüz saygıyı ve değeri kendi vatanımızda görememek üzüyor beni. Almanya'da insanlar bana burada yaşadıklarımı sorduğunda, kendi ülkemde ikinci sınıf vatandaş muamelesi gördüğümü mü anlatayım?"
Mahallenin diğer sakinlerinin en büyük sıkıntısı yardım malzemelerinin ulaşmaması. Kendilerine ayrımcı muamele yapıldığına iyice inanmış görünen Vartolular, iki gündür tek lokma yiyecek maddesinin gelmediğini belirtiyor ve "Sadece yandaki
çadırlara gelen giyeceklerin artanlarını bize veriyorlar.
Biz giyecek istemiyoruz, çadır istiyoruz, yiyecek istiyoruz, su istiyoruz" diye haykırıyor. Çileleri bitecek gibi görünmüyor Vartoluların. Gökyüzü bile ağlıyor hallerine sanki, yağmur
o anda yeniden boşalıyor, 'Deprem sizin kaderiniz' dercesine.