DEPREM HATTI

'İmgeler' Onu uzunca bir zaman sonra -zaman yüzünü, duruşunu, bendeki imgesini değiştirmiş- müziğin, kalabalığın, değişmemiş, hiç değişmeyecek yüzlerin arasında yeniden gördüm. Yıllarca canlandırdığı karakterden üzerinde hiçbir iz kalmamıştı. Yüzünün bütün açılarını, ışığını, gardırobunu, adım atışını ezbere bildiğim, mimik ve jestlerini en mahrem ayrıntısına dek gördüğüm bu yüz, şimdi bana nedense hayatımda bir kez karşılaştığım bir insanın bulanık simasıymış gibi geliyordu. Şaşırdım. Üç yılı aşkın bir süre her gün, her dakika, kendi deyişi ile 'bir eldiven gibi giydiği karakteri' çıkarmıştı. Ona uzun uzun baktım. Şunu gördüm: Orada, kalabalığın içinde, insanlarla arasına tuhaf bir mesafe çekmiş olan bu kadın 'bekliyordu'. Ömrü boyunca hayat verdiği bütün karakterlerden kendini ve bizleri yeni, bilinmedik bir maceraya taşımak için arınmıştı ve sıradaki kahramanı bekliyordu. Onun çıplak ve çaresiz olduğunu düşündüm. Oyuncular için başlarına gelebilecek en büyük felaket, oynayacak bir rollerinin olmamasıdır. Bu tatsız tutsuz, heyecansız, nötr bir hayattır. Hele kadın oyuncular için bu durumu özetleyecek en uygun tanım, sanırım çırılçıplak kalma halidir. Onun çıplaklığının vaat ettiği dünyadan etkilenmiş olmalıyım ki, bütün bir geceyi bahsettiğim bu oyuncuyu yeniden giydirecek tuhaf rüyalar içinde geçirdim... Bergman bir yerde, 'Sinema insan yüzü ile başlar' diyordu. O gece içimden sık sık bu lafı tekrar edip durdum. Bugünlerde Bergman'ın Nisan Yayınları'ndan yeni çıkmış 'İmgeler' adlı kitabını okuyorum. Şöyle diyor Bergman: "Tiyatro mesleğinde bizler ancak sahnedeki maskemiz olduğu zaman çekiciyizdir diye bir yanılsamanın acısını yaşarız. İzleyici bizi sahne ışıkları altında gördüğü halka dönük kimliğimizle sevdiğine inanır. Maskesiz görünürsek anında bir hiç oluruz. Sahneye çıktığımız zaman kapasitemizin yüzde yüz olduğunu söylemekten sevinç duyuyorum, ama sahneden indiğimiz zaman yüzde otuz beşin altına ineriz, ama hem kendimizi, hem de birbirimizi yüzde yüz kapasitede kaldığımıza inandırmaya çalışırız: Bu önemli bir yanlıştır ve bizler kendi yanılsamamızın kurbanı oluruz. (...) Hareket noktamızın son perdenin ardından sokakta nasıl göründüğümüz değil, mesleğimiz olduğunu unuturuz." Bergman, kitabında, kişisel dünyasını, filmlerini motive eden düşünceleri, duyguları, karanlık yönlerini, mesleğin inceliklerini, sahnelediği tiyatro eserlerinde metinleri nasıl yorumladığını büyük bir samimiyetle anlatıyor. Bu samimiyet kelimesi çok önemli. Çünkü, daha önceki 'Bergman Bergman'ı Anlatıyor' adlı "O kitabı iki yüzlü buluyorum. Adı geçen kitapta içtenlikli olmak bir yana, hep savunmada ve epeyce korkak bir görünüşteydim" diyor ve 'İmgeler'i biraz da o kitaba verilmiş cesur bir yanıt gibi kaleme alıyor. Son filmi sayılan 'Fanny ve Alexandr'ı çektiği sırada not defterine şu satırları yazmış: "Sık sık Ingrid Bergman'ı düşünüyorum. Onun için çok fazla zorlayıcı olmayan bir şey yazmak isterdim ve yağmur altında bir yaz verandası görüyorum. O, tek başına, çocuklarını ve torunlarını bekliyor. Öğleden sonra. Tüm film bir verandada ve yalnızca yağmur yağdığı süre içinde geçiyor. (...) Anneanne, verandanın kapısında durmuş, meşe ağacının yükseldiği çimenliğe bakıyor. Anneanneye her şey çok tanıdık ve yine de yeni ve şaşırtıcı görünüyor. Ansızın çöken yalnızlık ve ıssızlıktan özlem nasıl fışkırıyor, bu çok garip." 'İmgeler', çırılçıplak kalmış, ışığını bekleyen yüzler gibi esinlerle dolu bir kitap...

Yukarı Çık

">

">Geri Dön

Bugün yazan diğer yazarlarımızı okumak için tıklayın

Önemli Not: Internet'i kullanan ve dolayısı ile e-posta adresi bulunan yazarlarımızın adresleri, iletişim kurabilmeniz için yazılarının başında eklenmiştir. Eğer böyle bir adres göremiyorsanız, sözkonusu yazarımızın elektronik posta adresi yok demektir. Böyle bir durumda iletişim için künyemizde yer alan telefon ya da faks numaralarını kullanabilirsiniz.