22 Nisan 2000
ZAPÇININ SEYİR DEFTERİ
seyirdefteri@hotmail.com"Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik..." Bunu katiyen sahadaki takımımızla alakalı olarak söylüyorum zannedilmesin. Zira gördüğüm kadarıyla, oradaki 11 kişi akıncı zihniyetiyle hareket etmediler. Onlar futbol oynadılar ve güzel bir maç oldu. Çocuklar gibi şen şatır olanlar daha ziyade bencileyin televizyon karşısında bayrak sallayanlardı. Bayrak derken kulüp bayrağı değil kastettiğim. Dekoder sahibi bir komşumuzun evinde belki de bin kişiydik. Bendeniz, anneannem, eniştem, komşular, mahalle esnafı; ara sıra kafamı çevirip baktığımda mütevazı bir tribün heybeti arz ediyorduk. Bir cümbüş, bir tezahürat; tarif etmeye kelimeler kâfi gelmez. Bir ara anneannemin, "Sakin ol biraz," diye ikazda bulunduğunu hatırlıyorum, "Masayı devireceksin sonra beyhude üzüleceksin." Masanın kenarında, yerde, anneannemin ayağının dibinde oturuyordum bendeniz. "Bu akşam bana biraz tolerans göstermeni istirham ediyorum, anneanne," diye mukabele ettim. "Baksana mebuslar bile gidip bayrak açmışken bendeniz içimdeki bu cuşu nasıl zaptedebilirim?" Cevap vermedi anneannem. Onu geçiyordu saat ve maç hâlâ başlamamıştı. Endişeyle duvardaki saate baktığını fark ettim. Cine 5'teki takdimci, maçın geç başlamasıyla alakalı olarak yeni bir oyunla karşı karşıya bulunup bulunmadığımızı merak ettiğini ifade ediyordu. Naçiz kanaatimce bal gibi oyuna geliyorduk. Her taraf düşmanlarımızla doluydu ve biz gene de akınlarımız esnasında şen olmayı becerebiliyorduk. Sayın Okan Bayülgen'in de bir reklam filminde ifade ettikleri gibi, Türk'ün Türk'ü mağlup etmesinin manası yoktu; dünyayı yenmeliydik biz. Kafamda bu karışık düşünceler, ocaktaki kahvenin ağır ağır kabarması misali, içimde yükselen tehevvüre mani olamadığımı hatırlıyorum. "Yoksa oyuna mı geliyoruz anneanne?" diye fırlamışım ayağa. O süratle omzumu çarptım herhalde; masa bir tarafa gitti, üzerindeki cam ile sürahi bir başka tarafa. Kırılanları toplarken maçın başını da kaçırdık aksi gibi. Çok şükür, anneannem kalkıp bir şey söylemedi.
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.