Umuda adım adım
Şapkasında kızının küpesi, kulaklarında onun hediyesi CD'den yayılan müzik. Her yerde bir derviş gibi karşılanıyor. Boray Uras yavaş ama kararlı, Ankara'ya yürüyor
TİMUR SOYKAN BOLU - Boray Uras, "Yollar yürümekle aşınmaz" denilen bir ülkede, binlerce insanın canını alan 'trafik canavarı'na karşı yürüyor. Canavarın, 'insanlar ve önlem almayan yetkililer' olduğunu haykırıyor küçük adımları. Evlat acısı ile bir köşeye çekilip, yaşama küsmek yerine, umudu adımlıyor. Artık hiçbir şey Selin'i geri getiremez ama, bir şeylerin değişmesi adına Uras, Türkiye'nin çağdaş Don Kişot'u oluyor. Küçük adamın dev adımlarının sesi Ankara'dan duyulmaya başlıyor. Çağdaş şövalye, trafik canavarı resimlerinin arkasına gizlenerek sorumluluklarından kurtulmak isteyenlere, kızının ve binlerce trafik kurbanının hesabını soruyor. Bolu Dağı'nı aşarken dünyanın en duygulu, en bencillikten uzak sözünü tekrarlıyor; "Benim kızım gitti. Başkalarının canı yanmasın."
Modern bir derviş
Aşırı sürat yapan araçlar, büyük bir gürültü ile geçiyor yanından. Kızını bir hız meraklısının öldürdüğü 52 yaşındaki adam, kavurucu sıcağın altında yavaş ve sessiz yürüyor. Umutları
olan bir genç kızın anılarını taşıyor üzerinde. Şapkasında, kızının kaza sırasında kulağında olan küpesi takılı. CD'çalarında Selin'in hediyesi CD'yi dinliyor. Sırtında 18 kilo ağırlığındaki çantası, şapkası, gözlükleri, ayağında yürüyüş botları ve güç aldığı bastonu ile modern bir derviş gibi.
Yürüdüğü yollarda da derviş gibi karşılanıyor. Anneler, çocuklarını kucağına veriyor, bebeklerini öpmesini istiyor ve "Bu çocuklar da senin evladın" diyorlar. Yollarda bekleyen köylüler, ondan köprü, çocuklar oyun parkı istiyor. Hiç kimseyi reddetmiyor, "Elimden bir şey gelmez" demiyor. Çünkü yürüyüşü ona tek bir insanın neler başarabileceğini öğretmiş.
İstekleri küçük not defterine yazıyor ve sivil toplum örgütlerini harekete geçireceğine söz veriyor. Modern derviş, insanlara çocuklarını demokrasi, insan hakları, trafik kurallarına saygılı yetiştirmelerini öğütlüyor.
Yolculuğunun yarısını tamamladığı şu günlerde ayakları, yürümekten su toplamış, topallıyor Boray Uras. "İnancım ve amacım var, en önemlisi bana destek olan insanların sevgisi. Onlar benim gönül yoldaşlarım" diyor. Yolda sürücülerin büyük çoğunluğu, korna çalarak, el sallayarak onu selamlıyor. Onu görenler, süratlerinden utanıyor, yavaşlıyor. Evladını trafiğe kurban veren babanın acısını, binlerce insan paylaşıyor. Kamyoncular, yolda durup taşıdıkları karpuzları paylaşıyor. Onu yolda bekleyen insanlar, bahçelerinden topladıkları, meyve sebzeleri ona veriyor. Geçtiği köylerde, erkekler ile tokalaşmayan kadınlar ona sarılıyor, yemek yediği her lokanta, uyuduğu her otel onu misafirleri olarak ağırlıyor.
Geceler...
Dinlenmesi gerektiğinde Uras'a, onlarca kapı birden açılıyor. Bazen
otelde, bazen deprem bölgesindeki çadırlarda kalıyor. En çok bir düğün salonunda geçen geceyi unutamadığını anlatıyor Uras. Nişanlı olan kızının anılarıyla bitmek bilmeyen bir gece olmuş onun için. Düzce'deki bir çadırkentte, onun çadırda kalabilmesi için aile, depremden sonra hiç girmedikleri evlerinde ilk kez kalmış Uras için. Uyandığında çadırkentteki kadınların, elbiselerini yıkayıp, ütüleyip, çadırının önüne bıraktığını görmüş.
O bir Radikal Uras, yürüyüşünün dokuzuncu gününde Bolu Dağı'nı aştı. Dokuz günde yaklaşık 300 km. kat eden Uras, tek
amacının Trafik Yasası'nın değişmesi olmadığını, başlı başına zihniyetin değişmesi gerektiği belirtiyor.
24 Haziran'da Anıtkabir'e ulaşmayı hedefleyen Uras, buradan da topladığı imzaları vermek üzere Meclis'e gidecek. Uras, Ankara'ya yaklaşırken, Trafik Yasası Meclis Genel Kurulu'nun 121. sırasında beklemeye devam ediyor.
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.