'Farciya'ya bir şans
Kolombiya'da FARC gerillaları hükümetle anlaşarak egemen oldukları topraklarda yeni bir ufka açılıyor. ABD içinse bu yeni bir 'savaş' bahanesi
BOGOTA - Ömrünün üçte birini dünyanın ayakta kalan son gerilla örgütlerinden birine veren Lucero Palamero 26 yaşında. Mel Gibson'ın oynadığı İskoçlar'ın bağımsızlık mücadelesini anlatan 'Cesur Yürek' filminin hayranlarından. Kolombiya Devrimci Güçleri'nin (FARC) üyesi. FARC'-ın denetimindeki, Kolombiya'nın üçte birini oluşturan İsviçre büyüklüğündeki toprak parçasında yaşıyor.FARC, Farciya olarak anılan bu bölgede Lucero gibi yoksullar için yeni bir gelecek hazırlama derdinde. Solcu gerillaların arka bahçe-sinde güçlenmesinden rahatsız olan ABD ise, Kolombiya hükümetine
'uyuşturucu ile mücadele' kisvesi altında askeri yardımı 1 milyar dolara çıkarıyor. Tıpkı 1980'lerde El Salvador'a yaptığı gibi.
Herkes 'imreniyor'
Ülkenin güneyinde Amazon ormanlarına doğru uzanan Farciya'nın 'başkenti', 20 bin nüfuslu San Vicente del Caguan. Bir barda içkisini yudumlayan öğretmen Omar Moreno, "Eskiden burada günde en az 12-13 kişi ölürdü. Şimdi herkes buradaki gibi yaşamak istiyor" diyor. 16 yıldır FARC saflarında yer alan eski ekonomi profesörü, Simon Trinidad ise ABD'nin 'uyuşturucu ile mücadele' yalanından dem vuruyor. Çünkü herkes asıl kokain tüccarlarının Medellin, Bogota ve Cali de olduğunu biliyor. ABD inkâr etse de FARC'ın kokainden sağladığı gelir, sadece üretiminden kestiği vergi. Adam kaçırmayla birlikte, bu vergi en önemli gelir kaynağı. FARC'ın 002 sayılı yasası, serveti 1 milyon doları aşanların, onda birini vergi olarak vermesini ya da kaçırılmasını öngörüyor. Herkesin banka hesaplarına ve malvarlığına dair bilgiler bilgisayarlara bile işlenmiş.
Barış laboratuvarı
Savaşın kimseye yaramayacağı da biliniyor. FARC da hükümetin siyasallaşma izni vermesinden yana.
Ama geçen yıl M-19 adlı bir gerilla grubunun tüm üyelerinin ortadan kaldırılması olumsuz bir örnek. FARC çocukları silah altına almak ve insan haklarını ihlalle de eleştiriliyor. Ancak Trinidad, çocukları savaşa almanın gerekçelerini şöyle açıklıyor: "Biz 15 yaş ve üstünü alıyoruz. Ama mesela San Vicente'den 14 yaşında bir kızcağız geldi. Annesi geri göndermemizi istedi. Meğer bardaki işine dönüp fahişeliğe başlaması gerekiyormuş. Şimdi bir üniforması, eğitimi, saygınlığı var." Kasabalılara hallerinden memnun. Görünen o ki, hükümetin bu barış laboratuvarında yaşamın gelişmesine fırsat tanıması lazım. Yoksa ABD'nin hesabını yaptığı türde bir savaşa girmek gerçekten bir 'Cesur Yürek' istiyor. (The Guardian)
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.