| 11 Ocak 2001 |
'Sivil siyaset' meselesi
Mesut Yılmaz durgun görünüşüne karşın, değişken bir ruh haline sahiptir, dinamik bir düşünce dünyası vardır, sık fikir değiştirir. Bugünlerde yine sivilliği, demokratlığı tutmuş, efelenip duruyor; 'askeri rejimler şöyledir, siviller böyledir' diye esip savuruyor. Malum Yılmaz, şu andaki 'sivil' siyasi mevkiini Refahyol hükümeti dönemindeki askeri müdahaleye borçlu. O zaman bu tür bir müdahale, sistem içinde meşru görülebildiyse, bugün de benzer yaklaşımlara tahammül etmek gerekmez mi? Nitekim, DYP Genel Başkanı Tansu Çiller, bu fırsatı kaçırmayıp, kendisine istifa çağrısı yaptı. Mesut Yılmaz'ın, özellikle, işler kendine karşı dönünce, aşırı kuşkuculuk gibi bir özelliği var; bir-iki ay önce, 'Statüko bize karşı çalışıyor' diye tutturmuştu, şimdi de, enerji operasyonu tartışması çerçevesinde, medyanın sivil siyaseti gözden düşürme operasyonuna giriştiğine inanıyor. Milliyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni de bu fırsatı kaçırmamış, kendisine cevaben "Bir bakan gözaltında, bir bakan yurtdışında kaçak. Basının bir şey yapmasına gerek yok" demiş.
Yılmaz'ın 'sivil siyaset' tanımının, mevcut hükümet ve onun icraatlarının ötesine gitmediği kesin. Aslında sorun; 'sivil siyaset'ten, genelde, neyin kastedilmekte olduğu. Tanımı gereği siyaset zaten sivil bir faaliyet türü, askeri siyaset olmaz, askeri strateji olur veya eğer kastedilen, askeri çevrelerin iç siyaset konusundaki her türden müdahalesi ise buna da doğrudan müdahale denilir, bir ülkede askeri çevrelerin siyasi alana müdahalesinin sınırı ayrı bir tartışma konusudur. O halde, 'sivil siyaset' zaten isabetsiz bir tanım, olsa olsa 'sivil' terimi demokratlık çağrışımı dolu olduğu için icat edilmiş bir deyim. Asıl önemlisi, siyasetin genel olarak nasıl tanımlanageldiği, son zamanlardaki itibar kaybı ve bunun sonuçları.
Siyaset, bizde, genelde, kamu hayatının düzenlenmesi faaliyeti anlamında 'idare' ile karıştırılan bir terimdir. Oysa, bugün anladığımız manada, modern topluma özgü, siyaset, kamu hayatının düzenlenmesi sürecinde farklı çıkar ve tasarıların tartışma ve pazarlık sürecidir. Toplumun ne kadar çok ve farklı kesimi bu sürece katılabilirse, siyasal süreç o kadar demokratik olur. Diğer taraftan siyasal partiler bu sürecin yegâne aktörleri değildir, örneğin sendika, meslek kuruluşları ve her türlü baskı grubu siyasal katılımın aktörleri olmak durumundadır. Bizde siyaset 'idare' olarak görülmekte, buna paralel olarak, siyasal partiler ve politikacılar da bu idare faaliyetinin adayları, demokrasi ise, bu adaylar arasında seçim yapmak olarak tanımlanmaktadır. Hal böyle olunca, mevcut siyasal partilerin zaafları ve politikacıların özürleri, siyasete her geçen gün daha fazla itibar kaybettiriyor. İş bununla da bitmiyor, en az 15 senedir, bizzat merkez sağ partiler başta olmak üzere, adı 'liberal'e çıkmış çevre ve söylemler, ekonomiyi siyasetin önüne geçirme yönünde ısrarlı bir biçimde gayret gösteriyorlar. Zaten siyaseti bir idare (edilme) faaliyeti olarak gören bir topluma, liberallerin teknokratik tezlerini kabul ettirmek son derece kolay oldu. Hal böyle olunca, mevcut idareciler gözden düşünce tabii paniğe kapılıyorar, çünkü siyasal süreçlerin zayıf olduğu bir toplumda, başımızda 'Ha bunlar olmuş, ha başkaları' fikri hep canlı.
Mevcut koşullarda, mesele, sivil siyasetin veya genelde siyasetin itibar kaybı meselesi değil, askeri çevreler ve mevcut hükümet arasında idare erki hususunda iktidar paylaşımı meselesi. Askeri çevrelerin erkine karşı çıkabilmek için, gücünü kendinden alan bir siyasi meşruiyet, siyasal itibardan söz edebilmek için öncelikle, siyasetin yapılabildiği bir ortam ve nihayet, siyasal sürece katılımı daraltma çabalarına karşı çıkmak gerekir.
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.