| 23 Ocak 2001 |
Hiçbir şey üzerine bir öykü
İçeriye sessizce girmiş, bir anda yanınızda bitivermiştir. Yüzü karman çormandır. Üstünkörü bir bakışla bile içinin söylemek istedikleriyle dolup taştığını anlarsınız. Şöyle bir dokunsanız, saatlerce, oradan oraya atlayarak, sızlanarak, kendi kendine gülerek konuşacak gibidir. Alışılagelenden farklı, ürkütücü bir konuşma olacaktır bu ve hiç kimseyi, hiçbir biçimde avutmayacaktır. Sabuklama mı, ani, keskin bir aydınlanma mı olduğu çıkarılamayan bir konuşma.Tedirginlik içinde ilk cümlesini beklersiniz. Berbat görünüyorsun, diyecektir belki. Gerçekten berbat görünüyorsun. Belki bir öykü anlatmaya koyulacaktır: 1994 yılının nisan ayı sonlarında sıcak bir geceydi. Duracak, bir sigara yakacak, yeniden deneyecektir: Bir keresinde, buradan çok uzaklarda, başka bir kıtanın başka bir gecesinde, bir çatışmanın orta yerinde kalmıştım. 1994 yılının nisan ayı sonlarında sıcak bir geceydi.
Belki bu ilk iki açık seçik cümleden sonra, bir daha başaramayacak, atladığı dalların hiçbirine konamayacak, birbiriyle bağlantısız ya da çok derin, karanlık, gizini ele vermeyen bir bağla bağlanmış cümleler sıralayacaktır. Çok sık, çok kötü kullanılan sözcükler, boşluktan başka bir şeye işaret etmeyen üç noktalar, 'Sus biraz, soluk al,' diyen virgüller... Anlamsızlığa karşı zorlu bir savaş mıdır bu, bir kördövüşü mü, dünyayı konuşturma çabası mı, bilinmez. Ne olursa olsun, kendini aşan bir umutsuzlukla yüklüdür konuşması, yarım yamalaklığıyla her şeye verilmiş bir yanıttır.
Devam etme gücünü bulacaktır kendinde, hep bulduğu gibi. Yeterince sigarası vardır ne de olsa... İşte o an, diyecektir, kaldırımda yürürken, birdenbire, 1994 yılının nisan ayında, uzak bir kıtanın uzak bir gecesinde araba soyguncularının ortasında kaldığımda, yani beni hedeflemeyen ama gözetmeyen kurşunların ortasında... Yani, gerçekten kör, gerçekten adaletsiz... İşte o an
daha önce hiç görmediğim bir şeyi gördüm...
Burada duralayacak, sessizliği dudaklarının arasında evirip çevirecektir. Kendini güçsüz ve kararsız hissederek... Gerçeği nerede, hangi zamanda, elinin altında mı, yoksa çok uzaklarda, çok uzak bir kıtanın gecesinde mi arayacağına karar veremeden...
İşte, yaşam önüme serilmiş, bakakaldığımda, o ana dek hiç görmediğim bir şeyi gördüm: Dünyanın görkemini... Sonraları, çok sonraları bir düş kurduğuma karar verdim. Ama hâlâ bu düşü adlandıramadım.
Ansızın durup, gözlerini iri iri açarak size, sizde yansıyan boşluğa bakar. Bilincinin daralıp kuruduğunu, sözcüklerle yüklendikleri anlamlar arasındaki bağların koptuğunu sezersiniz. Hayatın kör, ölü noktalarından birindedir artık o. Söylenenle söylenmeyenin sınırında öyküsü bitmiştir ve ulaştığı yerden yeniden geri sıçrayacak gücü bulup bulamayacağını merakla beklersiniz.
İri iri açılmalarına karşın, kapıları sımsıkı kapanmış gözleriyle bakıp durur bir süre. "Birbirimize söyleyeceğimiz hiçbir şeyimiz yok aslında, dostum," der birdenbire. İşte o an, artık masadan kalkıp gitmek, kılıfının içine girmek zorundadır. Bunca acı, korku ve gözyaşıyla gerçekleştirdiği uyanışı, şimdi vargücüyle geriye çevirmesi ve unutması zamanının geldiğini anlarsınız... Sözcüklerinin, eski Mısır'da ölülerle birlikte gömülen aynalar gibi, dirilerin hiçbir işine yaramadığını... Onun yenilmiş bir insan olduğunu bilirsiniz... Şimdiden çok önce, belki de sandığı gibi 1994 yılının nisan ayında yenildiğini, buradan çok uzakta, belki gerçekten çok uzak bir kıtadaki bakışına tutsak düştüğünü... Ve o bakışın hâlâ tamamlanmamış, o gecenin hâlâ bitmemiş olduğunu... Ve o andan beri, dünyanın, artık onunla konuşmadığını, belki de görkemini yitirmemek için suskunluğa büründüğünü... Ya da belki artık yalnızca tek bir cümle söylediğini...
"Birbirimize söyleyecek hiçbir şeyimiz yok aslında, dostum!"
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.