| 4 Şubat 2001 |
Kahve yazarının izzdüşünkleri
Oturmuş mısralarımı, sizlere, bir kahveden yazıyorum. Hani o alafranga tipli olanlarından.Ben aslında öyle 'umuma açık' yazar tiplerinden değilim. Öyle bir yazar tipi vardır. New York'ta filan gider coffee-shop'larda yazar 'yazılarını'. Teşhirci bir yazarlık türü: görsün/görülsün.
O zamanlar -bizler New York'ta takılırken yani- sevgili arkadaşım garsonluk DA yapıyordu, okurken. Oralarda çokça yapıldığı üzre. İlla ki onun çalıştığı yerde yazarlığını sürdüren bi yazar vardı. Sinir oluyordu. (Galiba az bahşişçiydi de.) Üstüne çorba/kahve dökmek istiyordu ki, bunlar insani duygular.
Kamuya açık yerlerde birilerinin başından aşağı bir şeyler dökmek, iki tane, üç tane çakmak filan böyle duygulara gark olanları anlamışımdır. Anlamışımdır, zira insana ait hiçbir duygu bu bacınıza ALİEN değildir.
Niye burdayım? Bir arkadaşımla kargakahvaltıetmeden seansına 'John Malkovich Olmak'a gittik. Halk arasındaki tabiriyle 'deli saçması' bir film. Tadından yenmeyen cinsinden. Meğer hepimiz kadın ben, garson ben, çocuk ben, yaşlı ben, cüce ben, çapkın ben, mazlum ben, hain ben, sakin ben vs. vs. ben'lerden oluşan, binlerce ben'in toplamı değilmiy mişiz?
Yaaaa. Öyleymişiz. 'Ben'lenin de pazara gidelim.
Ben böyle tadından yenmeyen metaforik sürrealizmin edebiyatta, filmde, orda burda yasaklanmasından yanayım. Çocuk milletler seyredip şizofren mizofren olurlar Allah korusun. Ki, 'mizofren' de fena bir kelime değil ve şizofren kelimesinin yetersiz kaldığı durumlarda, Türk milletini tasvir ederken mesela, kullanılabilir. 'Sözde' bağımlısı Türk milletini.
Bu arada 'sözde değil özde temizlik' bütün bu sözde tufanından önce keşfedilmiş bir reklam sloganıydı, değil mi?
İşte size de sorularla filan, laf hakkı tanıyorum. Cevabı kendi kendinize verirsiniz.
"Filmden çıktın, kar yağıyor be kadın. Evine niye gitmiyorsun?" diyebilirsiniz.
Kadın yerine 'be bacım' demenizi tercih ederekten, şöyle ki: Sevgili arkadaşım Naim (Dilmener) ile buluşacağım.
Naim çok popüler. Benim tersim yani. Kapış kapış buluşuyor herkeslen. Güç bela bu randevuyu kopardım. Eve gidip yazıp dönsem yetişemeyeceğim.
Onun için masanın üstüne yarım soğan koydurttum, bir bardak çay, karanfil
kokuyor cigaram; sizlere bu mana sıçramalı yazıyı kaleme alıyorum. Ki, bu da
okurumuza saygı olayıdır.
Koşa koşa Pandora'dan bi 'Nasrettin Hoca Fıkraları' kitabı alıp iki sayfasını fakslayıp, sonuna: "Bu pazar gününde Türkiye'de olan biteni bu denli iyi anlatan bu fıkraları okuyun. Hem gülün, hem dersinizi alın," yapmıyoruz yani.
Tabii gönül (sayfam) oturup Naim'i beklerken kaç zaman önce söz verdiğim Sabrina remix'ini yazmayı, yeğlerdi. Ayrıca müthiş bir Sabrina kurduk kafamızda acizane, pardon, naçizane.
Ama geçim derdi/ekmek parası. Burda, bu bacınız gözlerinden yaşlar iner iken taş bebek yanaklarından aşağı, bu duygulanma imitasyonları içinde, yalısına çekilmeden, böyle bir demokrasi savaşçısı mitoman Zeyna olaraktan...
Bu arada yurdumuz, çenesini tutamayan başsavcılardan, onlardan bunlardan çektiği yetmiyormuş gibi, öz kendinin ne kadar çapkın/ne kadar ünlŸ/ne kadar psikiyatr olduğunu da saçan bir doktorun boşboğazlığıyla, çalkalandı. Buyrun bakalım. Beyaz Rus bağımlısı oğullarının resimlerini filan, görüyoruz magazinellalarda on yıllardır.
Abi, bu adama psikiyatrdır, beni iyi eder, derdime deva olur filan diye gidilir mi yani. Tecrübesizlik işte. Ben o Hipokratözürlü beye kedimi götürmezdim şahsen. Önyargılı insan, uzak görüşlü insandır da Eski Çin'de. Demem o ki: Yalaka psikiyatrlardan uzak durunuz. Bakkalınıza anlatın derdinizi.
Sıçraya sıçraya yazmanın da bir raconu vardır. Bu racon olayını da benzetmiş bulunuyoruz. Belki iki kadeh bir şey içseydim daha bir 'integrity'im olurdu. İçtiğimden değil, içmediğimden.
Şunu da 'yeri' geldi belirtelim.
YERİ
Bu bacınız hayatta bir yazar atmosferi sahibi olmaya; ne evinde, ne sokakta, ne kokteylde, ne kahvede muvaffak olamamıştır. Ve olamadan gidecektir. Hani yazar evlerinde, yazar önde poz verir, arkada bir duvar silme kütüphanedir. Yazar masasında poz verir. Masa doludur. Darmadağınıktır. Dolu ve karışık bir dimağın, 'adeta' dışavurumudur. Yazar, elinde sigarası tüterekten dertli dertli kameraya bir estetik
dersi vermektedir.
Ömrümde öyle kitaptan duvarım olmadı. (Annemin evinde vardı.) Ömrümde bir sigara içmedim. Hani insan merak eder. Meraksız bu bacınız. Meraksız. Olmuyor yani. Yazarlık müessesesi, daha bir atmosfer istiyor.
İmza: Bayan Perihan Mağden
Radikal internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.