Kuzey Irak'ta sýnýra yakýn köylerde yaþayanlar hep endiþeli.

Kürt sorunu, ayrý bir dil konuþan ve kendilerini Kürt diye tanýmlayan bir halkýn yok sayýlmasý temelinde geliþti, ancak bugün artýk karþý milliyetçiliktir

06/01/2008 (1582 defa okundu)

MEHMET BEKAROÐLU (ArÅŸivi)

Kürtlerin aleyhine
Bu böyledir, ne var ki, Türkiye'nin ve bölgede Kürtlerin yaþadýðý diðer ülkeler olan Ýran, Irak ve Suriye'nin bölünerek bir ya da birden fazla Kürt devletinin kurulmasý ne gerçekçidir ne de baþta Kürtler olmak üzere bölge halkýnýn menfaatinedir. Bunun yapýlmaya kalkýlmasý, bu bölgede onlarca yýl sürecek bir kanlý hesaplaþma anlamýna gelir ki, akan kanýn durdurulmasý temel noktasýndan hareketle böyle bir çözüm önermek akýl iþi olmasa gerek. Bu sonuca vardýðýnýz andan itibaren þu sorunun muhatabýsýnýz: Þu anda gerçekçi görünmese de bölgedeki bütün uluslarýn bir veya daha fazla ulus-devleti varken niçin Kürtlerin olmasýn? Bu soru þöyle de sorulabilir: Gerçekçi deðil gerekçesi ile Kürtlerin devlet olmasýný istememek ne kadar adildir? Görüldüðü gibi, milliyetçiliklerden hareketle konuþtuðumuzda gerçeklikle adalet çeliþiyor, iþin içinden çýkamýyoruz. "Milliyetçilik", bir ulusun biricikliði ve üstünlüðünü esas alýr, ölçü ulusun çýkarýdýr, o ulus için iyi olan her ne ise hak da odur. Oysa adalet, eþitliði gerektirir. O halde milliyetçiliklerin dýþýnda ölçülere ihtiyacýmýz var. Bölünmeden Kürtlerin ve diðer bütün ulusal yapýlarýn tanýnmasýný ve onuru ile yaþamasýný saðlayacak bir çözüm üzerinde düþünmemiz gerekir.
Bu bölgede Türk, Kürt, Arap, Fars ve diðerleri hep vardý, elbette bu bölgede siyasi kavgalar, nüfuz savaþlarý hep oldu, ama bu kavgalar hiçbir zaman Türklük, Kürtlük, Araplýk ve Farslýk üzerinden olmadý, hiç kimse soyunu sopunu üstünlük aracý olarak görmedi. Ne zaman ki, emperyalizm üzerimize çöktü, ne zaman ki düvel-i muazzama aramýza nifak tohumlarý ekti, vücudumuzu eklem yerlerinden ayýrarak paramparça etti, o gün bugündür bu coðrafyada soy sop davasý aldý baþýný yürüdü. Elbette eskiye dönmek diye bir þey yok, ama geçmiþten hareketle yeni ve yine güzel bir gelecek inþa edilebilir. Bunun için herkesin kendisi olarak kalabileceði, bireysel ve kültürel haklarýna sahip olacaðý, kendi dili ile eðitim görebileceði, kültürünü geliþtirebileceði, herkesin güvende olacaðý, karnýnýn doyacaðý, onuruyla kendisinin ve bakmakla yükümlü olduðu aile bireylerinin geçimini saðlayabileceði, haksýzlýða uðrayanýn hakkýnýn kendisine teslim edileceðinden emin olacaðý, insanlarýn kendi yöneticilerini kendi hür iradeleri ile seçebileceði þartlarýn oluþturulmasý zorunludur. Yani bütünlükçü bir yaklaþýma ihtiyacýmýz var. Sadece milliyetçilik/Kürt sorunu deðil, din sorunu, mezhep sorunu, vesayet/demokrasi sorunu ve fakirlik/adalet sorunu eþzamanlý ele alýnmalýdýr.
Böyle bir irade olsa bile bütün bunlarý Türkiye'nin tek baþýna yapmasý mümkün deðil, o nedenle konuya bir bölge politikasý olarak bakmalýyýz. Sadece üzerinde konuþtuðumuz Kürt sorunu deðil, yukarýda saydýðýmýz bütün sorunlar her zamankinden daha çok bölgeselleþti, uluslararasýlaþtý. Uluslararasýlaþmýþ derken elbette sorunu Amerika'nýn çözmesini ya da Amerika'yla birlikte çözmeyi kastetmiyoruz. Bölgeyi etnik-dini-mezhebi farklýlýklar üzerinden parçalayýp yönetmek isteyen bir emperyal güçten Kürt sorunumuzu çözmek için yardým beklemek abesle iþtigaldir. Bugün yaþamýþ olduðumuz bölünmüþlük, geri kalmýþlýk ve demokrasi eksikliðinin temelinde emperyalizmin bölgemizdeki varlýðý ve faaliyetleri vardýr. Emperyalizmi bölgemizden kovmak esas amacý etrafýnda bir bütünleþme olmazsa ne Türkiye ne bir baþka bölge ülkesi, ne Kürt sorununu ne de baþka bir sorununu çözebilir. Þu garip deðil mi? Amerika, PKK'yi Türkiye'nin, Irak'ýn ve kendisinin düþmaný ilan edecek, ama ayný PKK'yi, PJAK ismiyle bir baþka bölge ülkesine, Ýran'a saldýrma konusunda teþvik edecek, dahasý silahlandýracak, eðitecek, istihbarat yardýmý yapacak.
Evet, bölgenin birliðinden, entegrasyonundan bahsediyorum. "Geç bunlarý, bu bir hayalden ibaret" mi diyorsunuz? Peki o zaman Türkiye niçin AB'ye girmeye çalýþýyor, AB ütopya mý? Çok uzak deðil, bundan 60 yýl önce, ll. Dünya Savaþý'nda Avrupa ülkeleri birbirlerinden 50 milyonun üzerinde insan öldürdüler. Þimdi AB projesi ile tek devlete doðru gidiyorlar. Bölge ülkeleri arasýnda böyle bir savaþ hiç olmadý, 100 yýldýr bu coðrafyada yaþanan çatýþmalarýn tamamý emperyalizmin bölgemize yüklediði milliyetçiliklerden kaynaklanýyor. Dün Ýngilizler ve Fransýzlar milliyetçilikler icat ederek bizi böldüler, bugün Amerika ayný þeyi yeni milliyetçilikleri kýþkýrtarak yapýyor.
Bizim bölgeyi birleþtirmek için Avrupalýlardan çok sebebimiz ve imkânýmýz var: Emperyalizmi bölgemizden kovmak, kaynaklarýmýza ve onurumuza sahip çýkmak, insanlarýmýz için barýþý tesis etmek, çocuklarýmýza müreffeh bir gelecek kurmak. Bunu hiçbir bölge ülkesi tek baþýna yapamaz, bu, ancak bir birlik düþüncesi ile mümkün olur. Kürt meselesi de nihai olarak ancak bu þekilde çözülebilir. Bütün bunlarýn olabilmesi için bölge halkýný birbirine yanaþtýracak bir çimentoya ihtiyaç var. Bazýlarý yine dudak bükecek ama bu çimento, uygarlýðýn ilk filizlendiði, bir dizi parlak uygarlýðýn vataný ve ayný zamanda farklý uygarlýk dünyalarý arasýnda asýrlarca köprü olagelmiþ bu bölgenin emsalsiz tarihsel miras ve birikimidir. Beslendiðimiz bu zengin tarihsel kültürel mirasýn çoðul karakterinden katýlýmcý, eþitlikçi ve özgürlükçü deðerleri damýtarak, önümüze dikilmeye çalýþýlan kaotik ve karanlýk geleceðe meydan okuyabilir, emperyalizmin baþta bölgemiz olmak üzere bütün dünya üzerinde icra edegeldiði mütehakkim, saldýrgan, sömürücü ve yaðmacý politikalarýna karþý sadece kendimiz deðil bütün dünya için yeni bir düþünüþ ufku, bir önermeler dizisi üretebiliriz.
Türk uçaklarýnýn ABD'nin istihbaratý ile Kuzey Irak'taki PKK kamplarýný bombalamasýný ve bu duruma dünyanýn ses çýkarmamasýný büyük bir baþarý olarak takdim edenler yanýlýyor. Daha önce olduðu gibi bu yeni "baþarý" da hiçbir sorunu çözmeyecek, aksine mevcut kin ve düþmanlýklarý artýracak. Çözümün adresi Washington deðil, Ankara, Diyarbakýr, Baðdat, Þam, Tahran ve Erbil'dir.