Bazen canım havlamak istiyor!

Bazen canım havlamak istiyor!
Bazen canım havlamak istiyor!
Haber: Pişo - pisokedi@gmail.com / Arşivi

Bir süredir kendimi ‘Evde Tek Başına’ filminin setinde gibi hissediyorum. Tamam Kiraz var yanımda ama onun varlığı yokluğu anlaşılmıyor. Sessiz sakin bir kedi. Bizim adamla kadın arazi oldular. Adam artık hafta sonları da iş seyahatinde oluyor. Kadın, diğer evdeki kedisi hasta olduğu için gelip bizimle kalamıyor, arada uğrayıp yemeğimizi, suyumuzu kontrol edip gidiyor. Kırk yılın başında bir karasinek yolunu şaşırıp içeri girmezse, hemen hemen hiç eğlencemiz olmadığını söyleyebilirim.
Geçen akşam uzun zamandır ilk defa herkes evdeydi. Onlar yemek yapıp yediler, biz de her zamanki gibi masanın altında otlandık. Cüssemden ötürü bana ‘Torik’, ‘Orkinos’ gibi isimler takmalarına bile kızmadım. Sonra ben kadının kucağında, Kiraz adamın kucağında, hep birlikte televizyon seyrettik. Keşke bu gece kar yağsa, yollar kapansa, ikisi de işe gidemese, üç gün evde hep birlikte olsak diye dua etttim. Bir ara adam da “Off keşke yarın kar yağsa, yollar kapansa” deyince umutlandım.
Tabii o sırada mantığın sesi (Diğer deyişle kadın) aramıza girdi: “Kar yağsa n’olcak, sen yürüyerek yine de gidersin işine. Sonuçta İkitelli’de çalışmıyorsun. Şuradan iki-üç durak ilerde iş yerin. Hatta sen, geri yürümemek için orada kalır, eve dönmezsin.
O yüzden yağmasın.”
Yani, bir de bin işit, insana bir hayal bile kurdurmuyor bu kadın. Biz yine de sabah olunca adamla bir umut pencereye koştuk. Tabii kar mar yoktu. Hatta hava günlük güneşlikti. İkisi de kös kös işe gitti. Biz de yine bir başımıza kaldık.
Bari bizi alıp şöyle kreşe falan verseler de hareket olsa. Duyuyorum, şehir dışında öyle çiftlikler varmış. Sabahları servisle gelip alıyorlar, bütün gün yediriyorlar, içiriyorlar, gezdiriyorlar, sonra akşam eve geri getiriyorlar. Aslında süper bir hizmet ama daha çok köpeklere uygun herhalde. Şimdi bu çiftlikleri duyan birçok kedi “Bizim kreşe, eğlendirilmeye ihtiyacımız yok, kendimize yeteriz” diyecektir ama ben çok daraldım valla. Şu patim sakat olmasa gündüz salacaklar sokağa ama bir şey olursa kaçamam, ağaca falan tırmanamam diye korkuyorlar işte. Bari çocuklara yaptıkları gibi oyun grubu kursalar. Zaman zaman aynı yaştaki kediler birinin evinde toplansa diyeceğim ama bu da pek kedilere uymuyor. Acaba benim genlerime köpek genleri mi karıştı? Bazen canım havlamak da istiyor zaten. Bence tüm bunlar adamın yüzünden. Hep köpeği olsun istermiş, bizi de öyle yetiştirdiği için kimlik bunalımı yaşıyoruz herhalde.
Ne zaman kar yağacak ya!!!