Bu sefer 'new-age'siz arınma

Yerçekiminin ötesi sadece new-age öğretilerinin mi tekelinde? Kanadalı sanatçı Janet Belotto'nun sergisi öyle olması gerekmediğinin kanıtı.
Haber: ERMAN ATA UNCU - erman.uncu@radikal.com.tr / Arşivi

Sinemada, plastik sanatlarda, edebiyatta, hatta kişisel gelişim ‘ürünlerinde’ sık sık karşımıza çıkan bir iddia ; bizi ayaklarımızı yerden kesecek bir şeylerle karşılaştıracak olmaları... Ya mistisizme heves etmiş yönetmenler, CGI marifetiyle hayatın anlamını çözmeye çalışıyor; ya stereotipik karakterler, durumlar üzerinden ortada olmayan bir ruhanilik yakalanmaya çalışılıyor ya da birilerinin bize bilgece parmak salladığına tanık oluyoruz. Ancak ayaklarımız yerden kesildiğinde, yerçekimsiz ortamda halen ‘new-age’ tarafından işgal edilmemiş bir yerler olmalı. Janet Belotto da Cda Projects’teki ‘Yerçekimi Kalıntıları’nda bu hissin peşine düşüyor.
Daha önce Zilberman’da Ortadoğulu sanatçıların bir araya getirildiği ‘Tesellation Make-Up’ sergisinin küratörü olarak karşımıza çıkan Belotto, bu sefer kendi işlerini sergilediği ‘Yerçekimi Kalıntıları’nda bilinç anının genişlediği, kutsal ile gündeliğin birleştiği ânı hedefine koyuyor. ‘Residues & Detours’ serisi, felaket sonrasında o bıçak sırtındaki noktayı belgeliyor. ‘Dead to Me’, David Lynch’in ‘ Mavi Kadife’sindeki o meşhur sahneyi akla getirerek kuş figürüne yüklediğimiz anlamlar üzerinden farklı bir pencere açıyor. ‘The Slow Decline’ denizin derinliklerini suni bir düzlükle değiştiriyor. Kısaca Belotto ‘Yerçekimi Kalıntıları’nda bildik, tanıdık nesneleri farklı kurgularda bir araya getirerek izleyicisine yerçekimsiz bir tecrübe sunuyor. Artık yerçekimsizlikten gına geldi demeden gidip bu tecrübeyi yaşamakta yarar var. Zire new-age’in düzlüğüne bırakılamayacak kadar zengin bir alan bu...


    ETİKETLER:

    Mavi

    ,

    Yerçekimi

    ,

    Zengin

    ,

    İddia

    ,

    kuş

    ,

    plastik