Çuvallayan bir tribute gibi

Çuvallayan bir tribute gibi
Çuvallayan bir tribute gibi
'The 2nd Law' dubstep yapan bir Muse'dan bile daha sürprizli ve grotesk. Her şey olmak isterken hepsinde çuvallamaya dair uygulamalı bir ders gibi. Muse, işin içine egosunu ve 90'lardan bu yana yaptığı tüm yanlışları katmış
Haber: SEDA NİĞBOLU - seda.nigbolu@radikal.com.tr / Arşivi

Muse’un altıncı stüdyo albümünü önceleyen vidoda duyduğumuz ‘dubstep’, hatta türün dejenere halini tanımlayan ‘brostep’ esintisinin, eski hayranlarının önemli bir kısmı daha olgun müziklerin peşindeyken yeni kuşağı yakalamaya yönelik ticari bir hamle olduğu zaten aşikârdı. Sample kuşağının slogan (a)politikliğine de şahane bir örnek olan aynı isimli parça haricinde albümün dubsteple pek ilgisinin bulunmamasıysa beklenmedik. ‘The 2nd Law’ dubstep yapan bir Muse’dan bile daha sürprizli ve grotesk. Her şey olmak isterken hepsinde çuvallamaya dair uygulamalı bir ders gibi. Muse saygı duruşunda bulunmak istediği her şeyi sıralayıp içine egosunu ve 90’lardan bu yana yaptığı tüm yanlışları katmış. Açılıştaki ‘Supremacy’ auto-tune kuşağına yapılmış bir Bond parçası ki kendileri de parçanın ‘Skyfall’da kullanılmasını istediler ama neyse ki yeni tema parçası Adele’e ait. ‘Madness’la dijital zevklere hitap etmek isteseler de o vokalle bu mümkün değil. ‘Panic Station’da Queen’e öykünen bir stadyum rockı, ‘Prelude’da klasik müzik , ‘Survival’da teatrallik hatta opera, ‘Follow Me’de Pet Shop Boys-dubstep karması, ‘Animals’ta Radiohead, ‘Big Freeze’de U2, ‘Save Me’de Sigur Ros, ‘Liquid State’de Queens of The Stone Age, daha açık olamazdı denen göndermelerle Muse’un histeri, ağdalılık ve progresif rockı yanlış anlama üzerine kurulu müziğiyle kimyasal tepkimeye giriyor. Sonuç her parçada ayrı bir yere gitmek istediklerini söyleyen davulcularının istediği gibi. Kötü olmayı her parçada o kadar ayrı şekillerde deneyimlemişler ki albüm tüm başarısızlığına rağmen bir an bile sıkıcılaşmıyor. İddialı ve karakterli bir kötü müzik değil bu, daha çok yanlış fikirlerinin tutkusuna kapılan –ki tutku Muse’un iyi ya da kötü tüm parçalarının ateşleyicisi olmuştur- çok saf ve biraz da akılsız birinin yapacağı hatalar gibi. Bu yüzden sinir bozucu olmaktansa tebessüm uyandırıyor.


    ETİKETLER:

    Queen

    ,

    Adele

    ,

    Müzik

    ,

    Dijital

    ,

    Opera

    ,

    klasik

    ,

    kimyasal

    ,

    ders