Daha önce neredeydin Dustin abi!

Daha önce neredeydin Dustin abi!
Daha önce neredeydin Dustin abi!
76 yaşındaki usta oyuncu Dustin Hoffman ilk yönetmenlik denemesi 'Dörtlü'de bir grup yaşlı müzisyenin hikayesini başarıyla aktarıyor.
Haber: ŞENAY AYDEMİR - senay.aydemir@radikal.com.tr / Arşivi

DÖRTLÜ


Orijinal Adı: Quartet
Yönetmen: Dustin Hoffman
Oyuncular: Maggie Smith, Tom Courtenay, Billy Connolly, Pauline Collins, Michael Gambon, Sheridan Smith
Ülke : 2012 İngiltere
Süre: 98 dk.


Sinemanın usta oyuncularının tarihlerinin bir noktasında yönetmenliğe de el atmaları, kendilerini kameranın arkasında da sınamaları oldukça doğal. Mesela bizde aklıma ilk gelen isim ‘Dönüş’, ‘Azap’, ‘Bodrum Hakimi’ ve ‘Yılanı Öldürseler’ gibi filmlere imza atan Türkân Şoray. Gerçi artık film çekmese de onun için hatırı sayılır bir film kariyerinden bahsedebiliriz. Ama Kadir İnanır’ın 1991 tarihli ‘Ah.. gardaşım’ filmini bu tür bir ‘sınama’ çabasının ürünü olarak görmek daha doğru galiba.
Hollywood’ta ise bu girişimler daha sık rastlanılır olabiliyor. Örneğin Clint Eastwood ve Robert Redford oyunculukla başlayıp artık kalburüstü yönetmenler kıvamına geldiler. Onları ayıralım, Marlon Brando’nun 1961 tarihli Western’i ‘One-Eyed Jacks’ini ‘sınama’ kategorisine koyalım. 

İyi ki de beklemiş!
Böyle bir giriş icap etti çünkü, sinema tarihinin en önemli oyuncularından birisi olduğu su götürmez Dustin Hoffman’ın yönetmenlik hevesini dindirmek için 76 yaşına kadar beklemiş olması ve ortaya çıkan işe baktığımızda bize “Keşke daha önce başlasaydın Dustin abi!” dedirtmesi bunu gerekli kılıyor.
Ama Hoffman’ın bu yaşa kadar beklemiş olmasının bir nedeni var ya da bu kadar bekledikten sonra çok doğru bir başlangıç yapıyor. Film İngiltere’de Beecham House adlı bir huzurevinde geçiyor. Bu görkemli ev, bir dönem müziğin zirvesinde yer almış, konserleri, temsilleri dakikalarca ayakta alkışlanmış, plakları büyük övgüler almış birçok eski yıldızın da buluşma noktası aynı zamanda.
Hoffman, zirveden aşağıya doğru yuvarlanmış ve artık kendi halinde kalmayı tercih eden bu insanların kaldıkları evin hayatını sürdürülebilir olması için düzenlenecek konser öncesinde yaşananları aktarıyor. Üç kez Oscar’a aday olan ve 2002’de ‘Piyanist’le bu ödüle uzanan Ronald Harwood’un aynı adlı oyununu Hoffman ile birlikte senaryolaştırdığı film herkesin büyük korkusu olan yaşlılığın hayatla bağlarını sıkı sıkı kuran bir yapım olmuş.
Biraz geveze ve unutkan Cissy, bir arkadaşını ziyarete gelip evde kalmaya karar veren Reginald ve flört etmekten asla vazgeçmeyen Wilfred, gala gecesi için Verdi’nin bir ‘Quartet’ini çalışmaya karar verirler. Ama dördüncünün kim olacağı belli değildir. O sırada bir dönemin divası olan ve hâlâ kendini öyle zanneden Jean eve taşınır. Dördüncü isim o olacaktır. Ancak Reginalt ve Jean arasında yıllar önce yaşanan ve acı hatıralar barındıran gönül ilişkisi araya girer.
Dustin Hoffman, senaryonun tiyatrodan gelen diyalog gücünü sinemanın görsel dünyasıyla buluşturmayı başarıyor. Yaşlılığı kabullenememenin doğru olmadığını anlattığı kadar, kabullenişin köşeye çekilip oturmak anlamına gelmediğini de vurguluyor kalın çizgilerle. Hoffman’ın sanki bir üniversite kampüsünde geçen gençlik filmi gibi dinamik anlattığı hikâye, her çağın her yaşın kendisine özgü bir hızı, akışı, tarzı olduğunu, bunu yakalamak gerektiğini fısıldıyor usulca.
Usta İngiliz yönetmen Joe Wright’ın ‘Anna Karenina’, ‘Aşk ve Gurur’ ve ‘Kefaret’ filmlerinin müziklerini yapan, üçüyle de Oscar’a aday olan (Kefaret ile kazanmıştı) Dario Marianelli’nin müziklerine Maggie Smith, Tom Courtenay, Billy Connolly ve Pauline Collins gibi ustaların oyunculukları da eklenince ‘Dörtlü’ görülmeyi hak eden bir yapım olarak kayıtlara geçiyor.
Hoffman hariç her şeyin İngiliz olması, bu ülkeye özgü soğukkanlılık ve espri anlayışının da filmde baskın olmasını sağlamış, ki az şey değil! Toparlarsak, ortada çok büyük bir film olmasa da Dustin Hoffman ilk yönetmenlik denemesinde mütevazı ama iyi bir iş ortaya çıkartıyor. Üstat biraz geç başladı umarız burada bırakmaz...

BAZI USTA OYUNCULARIN SİNEMA MECERALARI


Al Pacino: Wilde Salome/ 2011, Chinese Coffee / 2000, Looking for Richard (belgesel)/ 1996.
Robert De Niro: The Good Shepherd/ 2006, A Bronx Tale/ 1993.
Jack Nicholson: The Two Jakes/ 1990, Goin’ South / 1978, Drive, He Said / 1971.
Marlon Brando: One-Eyed Jacks/ 1961.
Jodie Foster: The Beaver/ 2011, Home for the Holidays/ 1995 , Little Man Tate/ 1991.
Anthony Hopkins: Slipstream/ 2007, August/ 1996, Dylan Thomas: Return Journey/ 1990.
Andy Garcia: The Lost City/2005.