Eski forma dönüş

Eski forma dönüş
Eski forma dönüş
Yeni Primal Scream kaydı, ekibin uzun zamandır yaptığı en iyi parçalara sahip ve rock'n roll ruhu adına sağlam bir albüm arayanlar için belki de tek seçenek.
Haber: SEDA NİĞBOLU - seda.nigbolu@radikal.com.tr / Arşivi

Primal Scream’in geçmişi her yeni albümde dönemeçler ve sürprizlerle dolu olsa da 2000’lerin başında etkisiz, heyecansız ve sadece rock’n roll’a getirilen narkotik ve elektrikli yorumlar söz konusu olduğunda referans gösterilen dönemsel bir efsaneye dönüşmüşlerdi. Oysa ki ‘Screamadelica’nın acid-rock’ı, ‘Give out but don’t give up’ın klasik rock’n roll ruhu, ‘Vanishig Point’un öncü dub etkisi ve XTRMNTR’ın electro-rock popüler olmadan evvelki acımasız dijital-gitar kombinasyonu onlara özel, denenmemiş, heyecan verici ataklardı. ‘More Light’ nihayet ‘Evil Heat’ ile başlayan 10 senelik dönemin tozunu alıyor ve bize kolay kolay bir fan grubu olamayacak kadar değişken, genç kuşağın çok tanımadığı ve bireysel hikâyelerden ziyade müzik tarihi üzerinde etkili bu grubun neden önemli olduğunu hatırlatıyor.
Daha çok soundtrack’leriyle bilinen David Holmes’un prodüktörlüğünü yaptığı albüm uzun zamandır yaptıkları en iyi parçalara sahip. Müthiş bir dönemeç, yeni bir yol ya da unutulmayacak parçalardan söz edemeyiz ama müzisyenlik anlamında çok sağlam, hem tanıdık anlar hem de özlenen sürprizleri barındıran bir albüm. Özellikle açılıştaki dokuz dakikalık ‘2013’ün saksofonları, Kevin Shields’in alametifarikası gitar dalgalanmaları ve ardından gelen ‘River of Pain’in Sun Ra Arkestra’lı ‘jazzy’ saykodelyası çok güzel. Albüm süresince 90’lar döneminden alışkın olduğumuz uyuşuk rock’n roll anlarına da şahit oluyoruz. Kapanıştaki ‘It’s alright, it’s ok’ ile Rolling Stones sadece anılmakla kalmıyor, adeta bir ‘You Can’t Always Get What You Want’ alternatifi doğuyor. Robert Plant ‘Elimination Blues’a vokaliyle konuk oluyor.
Fikir ve ilham eksikliği çekmeyen albüm bu doluluğu 70 dakikayı aşan süresine yayarken gerilimi sürdürmeyi biraz zorlaştırsa da yormuyor. Dumanlı halleri ve slogancı eğilimleri nedeniyle çoğunlukla ciddiye alınmayan politik sözleri de Britanya’nın 2013’teki haline güncellenmiş durumda ve sloganlarla klişelerden hastalık derecesinde korkulan bir dönemde rahatsız etmeyen bir içtenliğe sahip. ‘More Light’ın dönüştürücü bir gücü yok belki, ama bugünlerde ölü brit-rock ruhu ya da rock’n roll adına sağlam bir albüm isterseniz sahip olduğunuz tek iyi seçenek, hatta belki tek seçenek.


    ETİKETLER:

    Rock

    ,

    Popüler

    ,

    Müzik

    ,

    Dijital

    ,

    politik

    ,

    Narkotik

    ,

    klasik

    ,

    dolu

    ,

    genç