Hayatımı değiştiren filmler

Hayatımı değiştiren filmler
Hayatımı değiştiren filmler

Rocky 4

‘Hayatımın Filmi’ köşesinin bu haftaki konuğu oyuncu
Ahmet Rıfat şungar  


Hayatımın filminden ziyade, hayatımın filmlerine tanık olduğum dönemden bahsetmeye çalışacağım... ılkokul dönemim film izlemekle geçti. O dönem hangi film olursa olsun yaşadığım heyecan ve hevesi hatırlayınca...
Hafta sonları ailemin halamdan ödünç aldığı VHS video oynatıcıda hayli film izleme fırsatım oldu. Video gelmezse ben ona gidiyordum ve halamdaki yüzlerce kasetten hangisini izleyebilirimin derdine düşüp vakit kaybediyordum. Jackie Chan’ları, Malkoçoğlu serilerini, Bruce Lee filmlerini izlemek, izlerken sağa sola zıplayarak kendimi filmin içinde hissetmek coşkusunu bugün ara ara tek başıma film izlerken hâlâ yaşıyorum. Fakat Bruce Lee’nin arkadaşı olmadığını bilmek, insanın canını sıkabiliyor...
Ailemle izlediklerimiz gerilim ve korku türündeydi, annem bu türü severdi. Kardeşim ve bense filmleri merakla izlerken birçok sahnede korkudan yorgan altında oluyor, ‘Ne oldu? Geçti mi?” sorularıyla ortalığı inletiyorduk. Sonraki ‘Oh bitti mi? Ne oldu, kadın adama ne yaptı?’’ sorularımız filmleri ne kadar izleyebildiğimizi ortaya koyuyor olmalı! Gene de korku filmlerinden vazgeçmedik, sonuçta mevzu korkmak değil mi?
Pazarları, halk matinesi 11.00 seanslarının yeri ayrıydı. Biletlerin uygun olması ve Kadıköy’de gezebilmemize fırsat vermesi nedeniyle öncelikli tercihimizdi. Ninja Kaplumbağalar, Evde Tek Başına, Rocky serilerini Süreyya Sineması’nın dört kişilik loca balkonlarında izlerken annemin bir şeyler ördüğünü, bazen uyuyakaldığını ve “Gene uyudum, ne oldu?” deyişlerini hatırladıkça perdede izlediğimiz mi, balkondaki anlarımız mı filmdi ayırt etmekte zorlanıyor insan.
Rocky 4’tü sanırım... Ivan Drago’nun Rocky’i hırpalamasından sonra Rocky’nin karşı atağa geçmesiyle “Vur vur vuuur” diye bağırmamın kaçınılmaz olması, sinema salonunda sessizliğin şart olup olmaması açısından yeni bir algı açmıştı. Hele ki Süreyya Sineması’nın muhteşem atmosferinin beyazperdeyi boks ringi sanmam konusunda işimi kolaylaştırdığı düşünülünce… Yıllar sonra herkes Süreyya Sineması opera oldu diye sevinirken, ben hâlâ bu duruma karşı gerginliğimi atamıyorum. Ne de olsa hayatımın filmlerine orada tanık oldum. Ve hâlâ heyecanla o günleri anıyorum...