İlk izlenim yanıltıcıymış

İlk izlenim yanıltıcıymış
İlk izlenim yanıltıcıymış
Post-rock'ın öncüsü Mogwai'in son albümü 'Rave Tapes' yeni bir albümden ziyade İskoç beşlinin geçtiği yolların bir toplaması gibi.
Haber: SEDA NİĞBOLU / Arşivi

‘Rave Tapes’ gibi bir ismin ilanının ardından gelen ilk single ‘Remurdered’, Mogwai’nin sekiz stüdyo albümü ve son olarak geçen sene Fransız dizisi ‘Les Revenants’a yaptığı soundtrack’in ardından farklı ve yenileyici bir geleceğe adım attığı hissini uyandırmıştı. Ancak ilk izlenim tamamen yanıltıcıymış. Duyguları coşturmak yerine zihinsel uyarımlara ağırlık veren, synth’lerle yaratılan ritimlerin sürüklediği, gelgitlerle ilerlemek yerine sürekli manikleşen ‘Remurdered’ kulağa yer yer Mogwai’den çok kendi plak şirketlerinden Errors’un en iyi parçalarından biri gibi geliyordu. Tabii onların asla ulaşamayacağı bir yoğunluğa sahip olmasıyla “işte Mogwai” dedirtmeyi ihmal etmeden.
‘Rave Tapes’in devamıysa ritim tutulabilir synth’ler ya da duyguların daha mekanik bir aktarımı yerine tamamen bildik tanıdık Mogwai’yi çıkarıyor karşımıza. Sürprize kesinlikle yer yok. Hem iyi hem kötü anlamda... ‘Rave Tapes’ yeni bir albümden ziyade İskoç beşlinin geldiği yerler ve geçtiğimiz yolların bir toplaması gibi bazen. Özellikle de ‘Come on Die Young’ ve ‘Rock Action’ gibi albümlerle doruklarda gezindikleri 2000 başı döneminin.
‘Cody’yi anmadan ‘Blues Hour’ı dinlemek mümkün değil. Kapanıştaki ‘The Lord is out of Control’ün robotik vokallerinin de ‘Hexon Bogon’un gitarlarının da geçmişte birebir karşılıkları var. Prodüksiyonda eski ortakları olan Delgados davulcusu ve Chemikal Underground plak şirketinin sahibi Paul Savage var. Belki bunun da etkisiyle ‘Rave Tapes’ sadece Mogwai’nin geçmişini değil Arab Strap ve Human Don’t Be Angry’ye Chemikal Underground’dan benzer ruhları da geri çağırıyor. Öte yandan albümde tek bir kötü parça bile yokken bir toplamaya dönüşmekte yanlış olan ne? Başyapıtların, zamanında verildiğinden ileri gitmeden tekrarlandıklarında aynı etkiyi uyandırmadıkları bir gerçek. Ancak yaratılmasında büyük payı olduğu post-rock formülünü sömürmeden hatta kendi bünyesinde formülleşmesine izin vermeyen böylesi önemli bir ekibe olduğu yerde durma hakkını tanımamak haksızlık olurdu. Hele ki gözalıcı ve büyülü anlar albüm ilerledikçe giderek artan dozda yerlerini alırken.


    ETİKETLER:

    Rock