Kabullenirken de isyankâr

Kabullenirken de isyankâr
Kabullenirken de isyankâr
Manic Street Preachers, yeni albümünde "Orta yaştan nasıl da nefret ediyorum!" diye haykırıyor ama grubun isyanı da öfkesi de yerli yerinde.
Haber: BARAN ALP UNCU / Arşivi

Müzik gruplarının kariyerlerinde dönüm noktaları vardır: Çıkış albümleri, popüler oldukları albümler, unutulmaz konser performansları… Bazıları için dönüm noktası da hafızalara kazınan sound’larını bırakıp, yeni sulara yelken açtıkları anlardır. Manic Street Preachers’ın yeni albümü ‘Rewind the Film ’ böyle bir nokta. Bilinen hikâyedir; MSP, ilk albümleri ‘Generation Terrorist’i 16 milyon kopya satıp sonra da dağılmayı planlayarak yayımlamıştı. Her iki iddia da gerçekleşmedi. 1992’den beri 11 albüme imza attılar. İlk üç albümdeki post-punk, rock karışımı sert sound daha sonra yer yer synth destekli bir tür Brit-pop’a kaydı. James Dean Bradfield’in elektrogitarı, MSP’yi alternatif rock’ın en önde gelen gruplarından biri kıldı.
Ve tabii şarkı sözleri. Bradfield’in öfkeli sesiyle söylediği şarkılarında eşitsizlikten yoksulluğa; sınıftan toplumsal baskılara kadar bir dolu ‘aykırı’ konuyu popüler müzikte az bulunur bir ustalıkla anlattılar. ‘Rewind the Film’, grubun bu kariyerini gözden geçirdiği bir otobiyografik çalışma. Alışılmış MSP sound’undan oldukça farklı... Bir şarkı dışında, Bradfield’in elektro gitarının yerini akustik gitar almış. Çoğu parçaya nefeslileri, yaylıları da katmışlar. Hayat ve kariyer değerlendirme işini sanki kendilerinden bir adım uzaklaşıp yapıyorlar.
Albüm, ‘This Sullen Welsh Heart’ parçasının “Çocuklarımın benim gibi büyümesini istemem” sözleriyle açılıyor. Şarkı, müzik endüstrisinin içinden verdikleri mücadeleyi, bir şeyleri değiştirmeyi hedeflerken bunu yapamamanın yıpratıcılığından ve sonunda kabullenişten bahsediyor. Sonrasında ‘Show Me the Wonder’la melankoliden kısa bir ayrılış yaşanıyor. Ancak, tüm albüme sinen hava ‘Rewind the Film’le geri geliyor. Vokal, Pulp’ın eski gitaristi Richard Hawley’e teslim edilmiş. Hawley, yaşını başını almış sesiyle geçmişe özleminden bahsederken, Bradfield enerjik bir tonla aynı nakaratı haykırıyor: “Filmi tekrar başa sar/Eski neşemi, arkadaşlarımı görmek istiyorum/Böylelikle mutlu bir şekilde uykuya dalabilirim”.
‘Builder of Routines’te yaş ortalaması 44 olan grup üyelerinin ağzındaki bakla çıkıyor: “Orta yaştan nasıl da nefret ediyorum/ Kabullenmekle öfke arasında”. Albümün devamı ise içi boş bir nostaljiye sapmayan melankolik şarkılarla akıveriyor. Albümün sonunda “evet tüm bu olanları kabullendik, asıl işimize dönelim” dercesine Thatcher’ın işçi sınıfını nasıl ezdiğini anlatan ‘30 Year War’ karşımıza çıkıyor.
‘Rewind the Film’ MSP’nin kariyerindeki bir ezber bozma anı. Bunu koca bir kariyeri gözden geçirirken yapmaları belki de Britanya nüktedanlığından kaynaklanan kendilerini ti’ye alma halidir. Ezber bozma işini başaramadıkları bir şey varsa, o da bu olgun ve akustik ağırlıklı albümün diğer MSP albümleri kadar sağlam olması.


    ETİKETLER:

    YAŞ

    ,

    hayat

    ,

    Rock

    ,

    Popüler

    ,

    Müzik

    ,

    Nefret

    ,

    Kariyer

    ,

    Show

    ,

    Hava

    ,

    İddia

    ,

    film

    ,

    dolu

    ,

    Konser