Tarih bitmedi Rashit var

Tarih bitmedi Rashit var
Tarih bitmedi Rashit var

Henüz yeraltı kültüründen bahsedebildiğimiz bir dönemde, 90’ların başında, fanzin ve demo kasetler ülkenin önemli yeraltı kaynaklarını oluşturuyordu ve ‘ Türkiye ’de Punk ve Yeraltı Kaynaklarının Kesintili Tarihi 1978-1999’ kitabından öğrendiğimize göre Rashit grubu ilk demosunu çıkarmıştı. Bu olaydan tam 20 yıl sonra, dev teknoloji şirketlerinin genç sinemacıları bağımsız müzik sahnesi üzerine yeraltı filmi çekmeye davet ettiği tuhaf zamanlarda, Rashit aynı ruhta müzik yapmaya devam ediyor. Merakla beklenen albüm ‘İnsan Neslinin Sonu’; ‘büyük yarışın’ büyük yalan olduğu, herkesin savaş boyalarını sürmeye davet edildiği, nefretle kundaklanan bir yangın yerine dönen dünyada dinleyicileri dışarı çıkmaya ve temas kurmaya davet ediyor. Basit bir dokunuşun; utançları, kaygıları arkada bırakmanın önemini hatırlatıyor.
Rashit vahşi ve yırtıcı bir punk grubu değil, sertliği daha çok şarkı sözlerinde ve onların çağrışımlarında. Sakinliğin yapıcılığını, akustiğin samimiyetini bir an bile unutmayan bir albüme imza atmışlar; tam bir olgunluk ürünü. Ama yakıcı, ‘sakat’ parçalar da yok değil. Nazan Öncel’in eşlik ettiği ‘Kancalar’ uzaklaştıkça insanı paramparça eden aşklara dair. ‘Lunatik Sanrılar’ gibi ironik bir ada sahip olan parça ise ‘ekran açıldı ve öldü bahçe’ diyerek imge bombardımanlarına yükleniyor. Rashit, her şeyin daha kötüye gitmesinden dolayı umudunu yitirmiş; geceye ve gölgeye âşık bir romantiğe benziyor. Doksanların bağımsız fanzin-demo ruhu tarih oldu ama tarih bitmedi, Rashit var.