Yanılmak güzeldir

Yanılmak güzeldir
Yanılmak güzeldir
Dido'nun yeni albümü 'Girl Who Got Away', çıkış şarkısıyla fazla umut vermemişti, fakat dinleyince gördük ki öyle değilmiş!
Haber: SARP DAKNİ / Arşivi

Noel gecesi doğan tatlı mı tatlı hanım kızımız Dido’nun dönüş haberini ilk duyduğumda klasik dudak kıvırma hareketimi yaptım ve kendi kendime mırıldandım; “Ne gerek var?” Geçen aralık ayında albümün promosyonu için pompalanan Kendrick Lamar destekli ‘Let Us Move On’, endişelerimde haklı olabileceğimi hissettirdi doğrusu. Hiç değişmeyen ‘kolay dinlenir’ melodisiyle Dido yine dönmüştü işte. Ozan şarkıcıların, sözlerinde değil ama melodilerinde ciddi kırılma noktaları olmasını beklemek biraz saflık oluyor doğrusu ya, neyse...
Sözün özü, ‘Let Us Move On’, Kendrick’in gaza getirici hip-hop vokalleri dışında hiçbir risk taşımayan klasik bir Dido şarkısıydı. Belinda Carlisle’a (ne yazık ki sürdüremediği) dev bir kariyer armağan eden Rick Nowels imzalı ‘No Freedom’ ise promosyonu da yapılan ilk şarkı oldu. “Yap bir White Flag daha da coşalım” diyen varsa önden buyursun. Zira ben o grupta değilim.’ No Freedom’u duymamla birlikte adeta bir Anne Rice vampirine dönüştüm. Dişlerim sivrildi. Artık parmaklarımı çıtırdatarak saldırmaya hazırdım. Ama Dido cephesinden gelen beklemediğim bir sol kroşe, sivri dişlerimin çatır çutur kırılmasına sebep oldu.
Faithless’in kurucularından olan ağabeyi Rollo Armstrong’la birlikte kotardığı ‘Girl Who Got Away’, önce klasik Dido havalarıyla başlıyor. Tam “Öf, pöf, yine mi?” derken aksak ritimli ‘Blackbird’le nedense bir şeylerin değişeceğini hissediyorsunuz. Hemen ardından gelen ‘End of Night’la dans etmemek imkânsız. Tüm sakinliğine rağmen, kendi içinde patlayan bir şarkı bu. Eh, ucunda Greg Kurstin imzasını görmek şaşırtıcı değil elbette. Ritmi ondan daha yavaş olmasına rağmen ‘Love to Blame’ de albümdeki gizli cevherlerden biri. Dinlerken yerimde sallanmadan duramadım.
Delüks edisyona yerleştirilen 6 bonus şarkıdan biri yine Kurstin imzalı olan ‘Let’s Runaway’. Açıkçası albüm için kaydedilmiş en iyi şarkı bu bence. Kocaman dünyası olan hüzünlü bir dans klasiği. Defalarca dinleme hissinden hâlâ kurtulabilmiş değilim.
Unutmayın, yanılmak güzeldir. O yüzden şimdi bir daha ‘Let’s Runaway’ dinliyorum. Bence siz de aynısını yapın...


    ETİKETLER:

    Noel

    ,

    Armağan

    ,

    Kariyer

    ,

    klasik

    ,

    Aralık