Yeni bir tiyatrodan eski yüzlü klişe bir oyun

Yeni bir tiyatrodan eski yüzlü klişe bir oyun
Yeni bir tiyatrodan eski yüzlü klişe bir oyun
Tiyatro Barbone, Barış Kıralioğlu'nun kurduğu yeni bir tiyatro. İlk oyunları olarak Eric-E. Schmitt'in 'İki Dünya Oteli'ni sahneliyorlar.
Haber: ZEYNEP AKSOY / Arşivi

 “Araf”ta bir süre takılmak durumunda kalan bir grup insanın yaşam ve ölümle ilgili meselelerine odaklanan, metaforlarla dolu ve oldukça ‘çenebaz’ bir oyun.
İç sıkıcı bir yazar ...
Kıralioğlu’nun rejisi oyunculukları ön plana çıkarıyor, düz ve doğru. Işın kılıçlı dekor tasarımı metinle uyumlu, elverişli. Kast, güzel oyunculuklar sergiliyor, samimi, sade, düzgün… Araf’ı temsil eden loş, beyazımsı ışık iyi fikir fakat oyun boyunca hiç değişmediği için yoruyor. Kostümlerin bazıları ise biraz talihsiz; örneğin önü kısa arkası uzun pembe elbise. 

Bu oyunla zorum, seçilen metinle ilgili en çok. Buralarda nedense pek sevilen Eric-E. Schmitt, iç sıkıcı bir yazar; aklı, vicdanı vs. zorlayan değil, daraltan türden. Rahatsız etmiyor, sorgulatmıyor da (çünkü sorgulamayı kendi kendine yapıyor), sadece bıktırıyor. Çok fazla lafı tahmin edilebilir, demode ve hatta klişe bir biçimde, sıradan kurguların üzerine yığıyor. Edebi ya da teatral hiçbir enteresanlığı yok.
Yeni ve genç grupları her zaman destekler, heyecan ve enerjilerini yüksek tutmalarını ve kalıcı olmalarını isteriz, gençlikleri kadar yenilikçi de oldukları sürece. Tiyatro Barbone ilk oyun olarak farklı, yeni, ilginç bir metin seçseydi, daha iyi bir başlangıç yapardı diye düşünüyorum.


    ETİKETLER:

    Oyun

    ,

    Yaşam

    ,

    Elbise

    ,

    yazar

    ,

    zaman

    ,

    dolu

    ,

    genç