Askerler ve apoletsiz askerler

Askerler ve apoletsiz askerler
Askerler ve apoletsiz askerler
Nasıl iş bu? Stockholm Sendromu mu? Ne gezer, keşke olsa. Bu, resmen, meşhur Demirel kurnazlığı: Darbeler soruşturulmaya başlayınca, işin 28 Şubat'a ve kendisine uzanacağını anladı
Haber: BASKIN ORAN / Arşivi

1402’lik edilmiş yüzlerce meslektaşım ve binlerce memurun çileleri adına, K.E. davasına müdahillik dilekçesi verdim, mahkemeden haber bekliyorum. Darbecilere biat etmemek hariç, hiçbir suç işlememiştim. Hiçbir gerekçe göstermeksizin, “bir daha kamuda çalıştırılmamak üzere” mesleğimden ve memuriyetten attılar. O zamanlar benim gibi dr. asistan, şimdiyse benim gibi emekli profesör olan Metin Günday’ın dahiyane savunması (“bir daha çalıştırılmamak şartı, olağanüstü döneme aittir. Olağan döneme geçince, artık anlam ifade etmez”) sayesinde, Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu kararıyla kürsüme dönene kadar, üniversite dışında 8 yıl boyunca, köpek yavrusu satmaktan inşaatçılığa kadar bin türlü işte sürtmek zorunda kaldım. Ama o günahın sahipleri sadece askerler değildi. Aynı zamanda, apoletsiz askerlerdi. Yani bazı “sivil”ler. Örnek olarak, üç tanesinden bahsedeyim. 

İki telgraflı dekan
YÖK yasasının yürürlüğe girdiği 6 Kasım 1982 sabahı Mülkiye’deki görevime geldim, odacılar bir sarı zarf uzattılar. YÖK düzeninden önce iki kez dekan adayı olmuş ama sadece 3-4 oy almış, YÖK kurulur kurulmaz Doğra-macı’nın önerisi ve K.E.’nin imzasıyla dekan atanmış olan Prof. Dr. Necdet Serin, YÖK tarafından görevden alındığımı tebliğ ediyordu.
İdare mahkemesine başvurdum. 22 Temmuz 1983 sabahıydı, gittiğim köyün PTT acenteliğini yapan bakkaldan seslendiler, dükkan zaten kiraladığım odanın karşısındaydı, bir telgraf gelmiş. Özetle: “İdari davayı kazandığınız için görevinize dönünüz - Dekan Prof. Dr. Necdet Serin”. Çok sevindim. Ama iki dakika sonra bakkal tekrar seslendi. İkinci bir telgraf gelmiş; özetle: “1402 s. kanun uyarınca görevden alındığınızdan… Dekan Prof. Dr. Necdet Serin”. Birinci telgraf önceki gece 21.50’de, ikincisi ise 22.00’de çekilmişti. Çok açıktı ki, Dekan Serin, mahkeme kararını uygulamamaktan kendisine tazminat davası açmayayım diye, kazandığım davanın telgrafını 10 dakika önce çektirip 1402’yi öyle tebliğ etmişti.
Ama asıl merak ettiğim şu oldu: 1402’yle atılışımın amacı, tabii ki, kazandığım idari davanın uygulanmasını imkansız hale getirmekti. Yalnız, askerler o kadar işin arasında bir sübyan asistanı ve idari dava kazandığını nereden bilecek? Sakın, dekanlığın ardından Ankara Üniversitesi rektörlüğüne yükseltilecek olan sayın dekanım, bu iptal kararını uygulamamak için, Sıkı-yönetim’i 1402’yle işlem yapmaya tahrik veya teşvik etmiş ve göreve dönme tebligatını, 1402 kararını alana kadar kanuna rağmen tam 64 gün bekletmiş olmasın? 

Bir başka apoletsiz
Onunla birlikte atılmıştık; Prof. Alpaslan Işıklı. Ona da 1402’lik olma tebligatını bir odacı getirdi. “Saat beş buçuk. Mesai bitti. Ben bunu tebellüğ etmiyorum” diye direndi. O gece evine aynı yazı bir yüzbaşıyla yollandı (Haldun Özen, Entelektüelin Dramı, İmge Y., 2002, s. 173).
Bu profesör, 2001’de Cumhurbaşkanı Sezer tarafından YÖK üyesi yapıldı. Daha ilginci, 2007’de E. Jandarma Genel Komutanı Org. Şener Eruygur’un başkanlığında Atatürkçü Düşünce Derneği’nin düzenlediği Cumhuriyet Mitingleri’nin kent kent dolaşan ulusalcı profesör kadrosunun üç demirbaşından biri oldu. (Diğer ikisi, şu anda CHP milletvekili olan Nur Serter ve Birgül Ayman Güler. Prof. Güler mitinglerde, “ Türkiye ’nin güvencesi Kemalist orduyu bağrımıza basıyoruz” ve “Kemalist ordu konuşacak!” dedi. Prof. Serter, “‘Ne mutlu Kürdüm ya da ne mutlu Ermeniyim’ demek insan hakları ve demokrasi diye yutturuluyor. Bir Türk vatandaşı olarak, bir ulusalcı olarak TSK’ya şükranlarımı sunuyorum” diye konuştu. Hatırlayın; bunlar “sivil”).
Prof. Işıklı’nın burada görevi, “antiemperyalizm yapmak” idi. “Bizim ordumuz, emperyalizmi rahatsız eden yanıyla öne çıkmaktadır” dedikten sonra, 13 Mayıs İzmir mitinginde şunları söyledi: “İzmir limanı satıldı ey İzmirliler! İzmir limanı artık İzmir’in de, Türkiye’nin de değildir.” 14 Nisan Tandoğan ve sonra İzmir’de, antiemperyalizm adı altında din ayrımcılığına da girişti: “Hıristiyan misyonerliği başını alıp gitmektedir. İstanbul’u, başında Ortodoks patriğinin bulunduğu bir dukalığa dönüştürmek isteyenlerin iştahları iyiden iyiye kabarmıştır. Elimize bedava İncil tutuşturuyorlar.” Profesör, o meydanlarda, Hrant’ın cenazesinde “Hepimiz Ermeniyiz” diyenleri de kınamayı ihmal etmedi. (Bilgi için: Prof. Dr. Türkan Saylan, içinde “Küçücük çocukları katil yapan ırkçılığa karşıyız. Asla olmayacak darbelere karşıyız” geçen bir konuşma hazırladığı için, İzmir mitinginde konuşturulmamıştır; E. Temelkuran, Milliyet, 15.05.2007). 

Demirel sivil miydi?
Ben, kıytırık bir asistanken attılar diye müdahil oluyorum, ama o kişi, başbakanlıktan iki kere kovulduğu halde olmuyor. Özrünü sormayın, kabahatinden büyük: “Bu bir ihtilal mahkemesidir; yani 1980’de yapılmış olan ihtilalin, karşı mahkemesidir. Böyle bir şey ilk defa görülmektedir.” Müdahil olmama gerekçesini, halkın kendisini 91’de başbakan, 93’te de cumhurbaşkanı seçmiş olmasıyla açıklıyor: “Yani Demirel hesabını gördü ihtilalle; hem kendisi hem de halkı namına hesabını gördü” (M. Yetkin, Radikal, 05.04.2012).
Devam etmese, benmerkezcilik anca bu kadar olur deyip geçeceğim, ama ediyor: “2010 referandumu, 1982’yi ortadan kaldırmaz.” Yani, süngüyle yazılan anayasayı, halkın oyuyla gelen meşru hükümet değiştiremeyecek bile. Sayın Demirel, K.E.’nin avukatından bile daha K.E.’ci.
Nasıl iş bu? Stockholm Sendromu mu bu? Ne gezer, keşke olsa. Bu, resmen, meşhur Demirel kurnazlığı: Darbeler soruşturulmaya başlayınca, işin 28 Şubat’a ve kendisine uzanacağını anladı. Nitekim, Milliyet’ten F. Bila’ya şöyle diyor: “Bugünlerde Türkiye’ye en çok lazım olan şey birlik ve beraberliktir. Türkiye’yi bölmenin, kutuplara ayırmanın manası yoktur” (05.04.2012).
Şimdi ben düşünüp kıkır kıkır gülüyorum. Çünkü bunları duyan Apoletli Generaller, E. Org. Tuncer Kılınç’ın Yeni Akit’e Erbakan hakkında söylediklerini bu Apoletsiz General için tekrarlayacaklar. ‘Demirel millici bir liderdi. Onu doğru anlayamadık!’ diye dizlerini dövecekler…