Ciddi eğlencelik

Ciddi eğlencelik
Ciddi eğlencelik
60 'ların polisiyelerinin esintisini taşıyan 'İkinci Nefes 'in yıldızları da şahane: Monica Bellucci, Daniel Auteuil ve Eric Cantona
Haber: ERMAN ATA UNCU / Arşivi

 

 

FOTOĞRAFLAR İÇİN TIKLAYINIZ

GANGSTERLERİN EN ONURLUSU HABERİ İÇİN TIKLAYINIZ

Fötr şapka, pardösü, güzel kadınlar vs. Hafızalara 1960 ’ların Fransız gangster filmlerinden nakşolunmuş bu manzara, Alain Corneau ’nun bu hafta gösterime giren filmi Le deuxième souffle/İkinci Nefes ’in de belkemiği. Yapım tarihi 2007 ama hissiyat 1960 ’lar... Sadece dekorlardan veya kostümlerden kaynaklı bir hissiyat da değil bu. Film, karakterlerinin faaliyetlerinde, tutumlarında, atmosferde, renk skalasında, jenerikte de 1960 ’lardan kalmış bir yapım izlenimi veriyor. Filmin esin kaynağı, ‘polar’ diye de tabir edilen Fransız polisiyelerinin hakimi Jean-Pierre Melville ’e de 1966’da ilham veren bir Jose Giovanni polisiyesi.
Belli ki, eski türlerin birebir yeniden canlandırılması olarak adlandırılabilecek pastiş, sinemanın 1990 ’larda geçirdiği bir safhadan ibaret değilmiş. İşin ustası Quentin Tarantino bile deposunun bittiği zannedileceği bir tarihte ortaya Kill Bill, Death Proof/Ölüm Geçirmez gibi şaheserler çıkardığına göre bit pazarına nur yağmaya devam edecek.
Aslında neyse ki bit pazarı, pek yerinde bir tabir sayılmıyor artık. Tedavülden kalkmış kabul edilen türlerin vesile olduğu yaratıcı damar hesaba katılırsa tabii. İkinci Nefes şimdilik bu damarın son temsilcilerinden. Üstelik ilginç bir şekilde kendinden önceki pastişlere bağlandığı noktalar mevcut. İkinci Nefes ’te Günah Şehri ’nin çizgi filmimsi vahşetinden de örnekler görmek mümkün, Sky Captain ve Yarının Dünyası ’nın ‘pulp’ havasından da...
Ama bu özellikleri, filmi ne bir parodiye dönüştürüyor ne de karakterlerin yaşadıklarını ciddiye almamamıza. Daniel Auteill ’ün sert gangster tiplemesi Gu da, Monica Bellucci’nin sokaklarda yetişmiş, feleğin çemberinden geçmiş, fettan Manouche ’u da, hatta Eric Cantona canlandırdığından dolayı çizgi romanlardan fırlamış gibi duran sağ kol Alban da kanlı canlı karakterler. Kullanıla kullanıla eskimiş, içi boşalmış tiplemelerden çok daha fazlasını sunuyorlar. Seyircinin, onları karton birer figür değil de karakter olarak kabul etmesi için koşullar yeterli. Üstelik, şiddetin absürd mizansenlerle aktarılmasına, eğik kamera açılarının gerçeklik duygusuyla en işi olmayan çizgi romanları anımsatmasına rağmen.

 

Has duygular

Gerçeklik duygusuyla işleri olmayıp da seyircide has duygular yaratmaları son dönem pastiş filmlerinin ortak özelliği. Zira pastişte zorlu bir denge söz konusu. Eski stilleri ziyaret ederken orijinalin yarattığı sinemasal zevki tekrarlayamamak, işi parodiye dökmek de var. Misal François Ozon ’un 8 Kadın ’ının da, Todd Haynes ’in Far from Heaven/Cennetten Uzakta’sının da esin kaynağı Douglas Sirk melodramları. Ne var ki Ozon, Sirk döneminin Technicolor kaynaklı atmosferinin, aşırılıklarının tadını çıkarttı. Haynes ise o aşırılıkları farklı bir bağlamda yeniden ciddiye almamızı sağladı. Haliyle bu dengenin komedilerde gözetilmesi daha zor. Doris Day-Rock Hudson ’ın seks komedilerinden esinlenen Down with Love/Aşka Veda, bir taraftan orijinallerindeki üstü örtük cinsel göndermeleri komedi malzemesi yaptı, diğer taraftan onların cazibesini yeniden yaratmanın peşine düştü. Tabii bu zorlu dengenin tutturulmasında, iki başrol oyuncusunun, Ewan McGregor ’la Renee Zellweger’in, işin hem komedi hem de çekicilik tarafını layıkıyla götürmelerinin payı büyük.
İkinci Nefes ’te de aynı şekilde, esin kaynağının estetiğinin birebir yeniden yaratılıp tek boyutlu bir parodinin ötesine geçilmesinde oyuncuların payı es geçilmemeli. Önceki işleri düşünüldüğünde Daniel Auteuil ’ün sert gangster kliºesini alıp ete kemiğe büründürmesinde şaşılacak bir taraf yok. Filmlerde sert haydutların yüzü niye hep asıktır, aynı zamanda nasıl hem hakkaniyetli hem de acımasız olabiliyorlar gibi soruların cevabı Daniel Auteill ’in performansında saklı. ‘Hükümet gibi kadın ’ klişesi, Monica Bellucci ’nin yıldız karizmasında inandırıcılığına ve cazibesine yeniden kavuşuyor. Ama İkinci Nefes ruhunun en çok nüfuz ettiği oyuncu Eric Cantona. Futbolu bıraktı bırakalı, filmlere testesteron takviyesi yapan Cantona asık suratı, fötr şapkası, uzun pardösüsüyle orijinal gangster filmlerinde neyin eğlenceli olduğunu hatırlatıyor. O eğlenceyi ciddiye almamız gerektiğinin ise pastiş film külliyatı sayesinde çoktan farkındayız.