Doktorlar isyan bayrağını açtı

Tıp fakültelerinde görevli öğretim üyeleri, Tam Gün Yasa Tasarısı'nı protesto için imza kampanyası başlattı.


Kampanya hakkında bilgi vermek üzere Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden Prof. Dr. Nural Kiper, İstanbul Üniversitesi (İÜ) İstanbul Tıp Fakültesi'nden Prof. Dr. Raşit Tükel, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden Prof. Dr. Şükrü Hatun ve İÜ Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nden Prof. Dr. Özgür Kasapçopur, İstanbul Tabip Odası’nda basın toplantısı yaptı.
Hatun, tıp fakülteleri öğretim üyelerinin sesini duyurmak için 'www.tipfakultelerininsesi.net' üzerinden yürütülecek imza kampanyasının, sonbahara kadar süreceğini, kampanyaya şu ana kadar 316 öğretim üyesinin destek verdiğini, 12 bin öğretim üyesinden imza almayı amaçladıklarını kaydetti. Hatun, imzaların TBMM Başkanlığı ve ilgili kurumlara sunulacağını açıkladı.
Prof. Dr. Raşit Tüke'ün okuduğu açıklamada ise "Bizler hak ettiğimiz, emeğimizin karşılığı olan, emekliliğe yansıyacak bir gelirle tam gün çalışmaktan yanayız. Çalışma yaşamımızı, mesleğimizin bir öğesi olmayan performans puanları toplamaya çalışarak geçirmek istemiyoruz" denildi.(Radikal)




DUYURUNUN TAM METNİ



İMZACILAR ADINA BEŞ İMZA..

Prof.Dr. Onur Hamzaoğlu Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi
Prof.Dr.Şükrü Hatun Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi
Prof. Dr. İskender Sayek Hacettepe Üniversitesi Tıp fakültesi
Prof.Dr. Cem Terzi Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi
Prof.Dr. Raşit Tükel İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesi


Tıp Fakülteleri Öğretim Üyelerinden Kamuoyuna Duyuru


Son yıllarda Sağlık Bakanlığı’nın politikaları ve son aylarda da Yükseköğretim Kurulu (YÖK)’nun bazı uygulamaları, tıp fakültelerinin temel işlevlerini ve üniversite hastanelerindeki çalışma ortamını önemli ölçüde zorlaştıran bir aşamaya gelmiştir. Tıp eğitimi akademik bir krizle, üniversite hastaneleri ise finansal bir krizle yüz yüzedir.
Bu gelişmelerin kuşkusuz en güncel olanı YÖK Yürütme Kurulu kararı ile yüzlerce öğretim üyesinin zorunlu rotasyona gönderilmeye çalışılmasıdır. Akademik ortama otoriter bir müdahale anlamına gelen bu uygulamanın iptali için Türk Tabipleri Birliği dava açmış ve Danıştay 7 Haziran 2009 tarihinde rotasyon kararını durdurmuştur. Danıştay’ın bu kararına karşın YÖK’ün rotasyonla ilgili tutumundan vazgeçmemesi ve tıp fakültesi öğretim üyelerine yönelik olumsuz beyanlarda bulunması birçok bakımdan kaygı vericidir. Biz Tıp Fakülteleri Öğretim Üyeleri olarak, zorunlu rotasyonun yararsız bir uygulama olduğu, var olan sorunları çözmeyeceği gibi pek çok yeni soruna yol açacağı düşüncesindeyiz. YÖK’ün Danıştay’ın gerekçelerini açıkça ve doğru biçimde tanımladığı iptal kararını dikkate almasını, rotasyondan kesin olarak vazgeçmesini istiyoruz. Tıp eğitimi altyapı ve ortam gerektirir. Sadece öğretim üyesi göndermekle tıp eğitimi yapılacağını düşünmek gerçekçi bir yaklaşım değildir. Yeni açılan tıp fakültelerine öğretim üyesi sağlanmak isteniyorsa bunun için üniversite yönetimleri, Tıp Fakültesi dekanlarının ve Türk Tabipleri Birliği’nin önerileri alınmalıdır. Bu konuda pek çok öneri geliştirilmiştir. Bu öneriler kalıcı çözümler üretmek için değerlendirilmelidir. Ayrıca, Tıp Fakülteleri Öğretim Üyeleri olarak, mensubu bulunduğumuz Üniversitelerin üst yönetimlerinin öğretim üyelerinin özlük haklarının korunması doğrultusunda daha açık ve kararlı bir tutum sergilemelerini bekliyoruz.
Gerek rotasyon uygulamasına kadar varan gelişmelerde gerekse üniversite hastaneleri döner sermayelerinin içine itildiği finansman krizinde, Sağlık Bakanlığı merkezli politikaların önemli bir etkisi vardır. YÖK, Sağlık Bakanlığı ile aynı anlayışı paylaşarak, ihtiyaçlar belirlenmeden, eğitim-öğretim programları ve araştırma faaliyetleri planlanmadan, öğrenci sayıları ve eğitim-hizmet dengesi üzerinden akademik kadrolar oluşturulmadan çok sayıda tıp fakültesi açılmasında ve tıp fakültesi öğrenci kontenjanlarının eğitim altyapısını zorlayacak şekilde artırılmasında önemli bir rol oynamıştır. Bu anlayışın son aşaması olarak, tıp fakültelerinin altyapı olanakları dikkate alınmadan, rutin kadro taleplerinin ve akademik yükseltmelerin yerine getirilmesi karşılığında öğrenci kontenjanlarını artırmaya zorlanması, daha önce örneği görülmemiş, kabul edilemeyecek bir yaklaşımdır. Bu baskı sonucunda, bazı tıp fakültelerinde kontenjanların artırılmasının bir diğer yolu olarak ikili eğitime geçme veya İngilizce eğitim yapan bölüm açma yönünde adımlar atılması, akademik geleneklerle bağdaşmayan endişe verici bir gelişmedir. Ayrıca, etkili bir tıp eğitimi için küçük gruplarla eğitim yapmanın gerekliliği bilinmekteyken, ülkemizde giderek artan ve artırılması düşünülen öğrenci sayıları ile çağdaş eğitim yöntemlerini kullanmak ve iyi bir tıp eğitimi yapmak giderek olanaksız hale gelmektedir. Buradan açıkça, bu uygulamalar ile tıp eğitiminin bir krize sürüklenmekte olduğuna ve yakın gelecekte ülkemizde nitelikli hekim yetiştirmede büyük sorunlar yaşanacağına dikkat çekmek istiyoruz.
Hepimizin bildiği bir gerçeği kamuoyunun da bilgisine sunmak bugün için acil bir görev haline gelmiştir: Üniversite hastanelerinin döner sermayeleri uzun zamandır negatif bilanço ile çalışmaktadır ve bu gidişle önümüzdeki birkaç yıl içinde üniversite hastanelerindeki döner sermaye sistemi çökecektir. Resmi yetkililerin katıldığı birçok toplantıda bu tehlike açıkça dile getirilmektedir. Ülkemizde “Sağlıkta Dönüşüm Programı” çerçevesindeki politikalar ile bütçedeki sağlık harcamaları artarken; üniversite hastanelerinin payı giderek azalmıştır. Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK), bütçe sıkıntılarını çözmek için en güç, dolayısıyla en pahalı tedavi hizmetini sunan üniversite hastaneleri faturalarına ciddi kesintiler uygulamaktadır. Kamusal finansal desteği giderek azaltılan üniversite hastanelerinin içinde bulundukları olumsuzlukları iyi yönetilmediklerine bağlamak ve üniversite hastanelerine giderlerini azaltmalarını önermek, aslında bu hastaneleri temel işlevlerinden vazgeçmeye yöneltmek demektir. Tüm dünyada üniversite hastanelerinde, kâr amacı ön planda olmadan, özellikle tanı ve tedavisi güç, karmaşık ve ağır hastalara yönelen bir sağlık hizmeti ve yanı sıra eğitim ve araştırma yapıldığından toplam maliyet her zaman daha yüksektir. Üniversite hastanelerini kamusal hizmet yerine piyasa yönelimli hizmet anlayışına yöneltmeye çalışmak, maliyetleri düşürmek için ağır baskılar uygulamak, merkezi desteği keserek ciddi gelir kaybına uğratmak, bu hastaneleri düşük maliyetli üretim anlayışına zorlamak anlamına gelir. Bu da bir kısmının batmasına, güçlükle ayakta kalanlarınsa geleneksel eğitim, araştırma ve hizmet misyonlarını yerine getirememesine yol açacaktır. Oysa üniversite hastaneleri gerek bir ülkenin sağlık işgücünü yetiştirmeleri, gerekse en ağır hastaların sevk edildiği son basamak hastaneler olmaları nedeniyle titizlikle desteklenmeleri gereken kurumlardır. Üniversite hastanelerine piyasa anlayışı içinde sadece sağlık hizmeti üreten ve satan bir kurum gözüyle bakılması kabul edilemez.
Son olarak, Tam Gün Yasa Tasarısı ile öğretim üyelerinin maaş dışındaki gelirleri Sağlık Bakanlığı’na bağlı hastanelerde uygulanmakta olan performansa (yapılan tıbbi işlem sayısına) dayalı ödeme sistemine bağlanmaktadır. Özlük haklarında kalıcı bir katkı yapmayacak bu uygulama ile öğretim üyeleri arasında çalışma barışı bozulabilecek ve üniversitenin dayanağı olan kolektif üretim ilkesi zedelenecektir. Kısaca değerlendirmek gerekirse, performansa dayalı ek ödeme sistemi, hekimlere yönelik ücretlendirmede bir yöntem olarak görece yeni ve pek çok ülkenin kullanmadığı bir sistemdir. Performansa dayalı ücretlendirme sağlık harcamalarının aşırı arttığı ve sağlık hizmetine erişimde çok ciddi sıkıntılar yaşandığı bilinen Amerika Birleşik Devletleri’nde özelikle son 3 yıldır uygulanmakta olup ciddi maliyet artışı ve etik sorunları beraberinde getirmiştir. Dünyada performansa dayalı ödeme sisteminin topluma sunulan sağlık hizmeti kalitesi üzerinde etkisinin çok az olduğu, tıbbi etik ihlallerini beraberinde getirdiği ve hekimlere yönelik ödeme sisteminin performans üzerine kurulmaması gerektiği şeklinde ortak bir görüş oluşmuştur. Performansa dayalı ücretlendirmede bakılan hasta kadar para anlamına gelmekte ve sağlık alanını hızla yozlaştırmaktadır.
Tam gün çalışmayı “performans” ile ücretlendirmeye dayandırmak, var olan “ikili çalışma” düzenindeki sorunların sürmesine, hatta artmasına neden olacaktır. Tıp fakültelerindeki öğretim üyelerinin birinci görevinin eğitim, daha sonra araştırma ve son olarak hizmet olduğu unutulmamalıdır. Bu yasa ile birlikte finansal baskılar öğretim üyelerini daha çok sağlık hizmetine yönlendirecek ve eğitime ayrılan zaman daha da azalacaktır. Öğretim üyeleri eğitmenlikten ve eğitimden uzaklaşacaklardır. Ayrıca, öğretim üyeleri klinik iş yüküne boğulacak ve daha çok ‘ödeme yapan’ hastalara hizmet etme yarışı içine sokulacaklardır. Öğretim üyesinin üretkenliği bilimsel ölçütlerden çok kuruma kazandırdığı para ile ölçülmeye başlanacaktır. Hastaların müşteri, en iyi vizitin en kısa vizit olduğu, sürekli para kazanmanın yollarının konuşulduğu ticarileşmiş bir akademik ortamda, öğrencilerin doğru bir tutum geliştirmeleri, hastaların tanı ve tedavi süreçlerini bir bütünlük içinde izlemeleri mümkün olamayacaktır. Bütün bunların sonucunda, varlık nedeni eğitim, araştırma ve nitelikli sağlık hizmeti sunumu olan üniversite hastanelerinin birer “sağlık işletmesi” konumuna getirilmesi, tıp eğitimi için ağır ve telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğuracaktır. Yasa tasarısındaki bakış açısıyla üniversiteler yalnızca hasta hizmeti yapan kurumlar olarak görülmekte, üniversitelerin ve tıp fakültelerinin birinci öncelikli görevi olan eğitime ve araştırmaya harcanan emek ve ayrılan zaman ile bunların değeri göz ardı edilmektedir. Eğitimin gerçekleştirildiği süre dışında, planlanması için de önemli bir zaman gerektirdiği unutulmamalıdır.

Bizler hak ettiğimiz, emeğimizin karşılığı olan, emekliliğe yansıyacak bir gelirle tam gün çalışmaktan yanayız. Çalışma yaşamımızı, mesleğimizin bir öğesi olmayan performans puanları toplamaya çalışarak geçirmek istemiyoruz. Bu yöntemin Sağlık Bakanlığı’na bağlı hastanelerde uygulanmasından elde edilen deneyimler, performansa dayalı ek ödeme sisteminin olumsuz yönlerinin olumlu yönlerine göre çok daha fazla olduğunu göstermiştir. Bu sistem, uygulandığı hastaneleri, çalışma barışını bozarak, etik değerlerin göz ardı edilmesine yol açarak, halk sağlığını olumsuz etkileyerek ve ülke ekonomisi için bir yük oluşturarak kaotik bir duruma sürüklemektedir. Bu sistem hekimleri kontrolsüz bir şekilde “hizmet üretmeye”, her türlü tıbbi işlemi “bu işlemden ben ne kadar kazanıyorum” düşüncesiyle yapmaya itmektedir. Bu sistem, hekimleri mesleklerine, hastalarına ve kendilerine karşı yabancılaşmaya ve tükenmeye sürüklemektedir.
Bu evrensel gerçekler ortadayken, “Tam Gün” tartışmasını, öğretim üyelerini ve hekimleri yalnızca para düşünen kişiler olarak göstererek toplum nazarında küçük düşüren popülist bir kampanyaya dönüştürmek büyük bir haksızlıktır

Aşağıda imzası olan tıp fakültesi öğretim üyeleri olarak,

1. YÖK’ün Danıştay’ın kararına uyarak rotasyon uygulamasına kesin olarak son vermesini ve yeni tıp fakültelerinin kadro sorununu çözebilmek için tıp fakülteleri ile doğrudan ve yakın bir diyalog içine girmesini,
2. Ülkedeki hekim sayısını artırmak uğruna kalitesiz hekim yetişmesine yol açacak tıp fakültelerindeki kontenjan artırılmasını zorlayan politikadan vazgeçilmesini, bunun yerine mevcut tıp fakültelerindeki öğretim üyesi kadroları ve altyapının desteklenmesini,
3. Tıp fakültelerinin ihtiyacı olan veya akademik yükseltme için gereken kadro taleplerinin eskisi gibi akademik gerekliliklerin yerine getirilmesi koşulu ile bir an önce karşılanmasını,
4. Üniversite hastanelerinin finansman sorunlarının çözümü için, bu hastanelerin ürettiği hizmetin niteliğine uygun ödeme programlarının geliştirilmesini,
5. TBMM’ye sunulan Tam Gün Yasa Tasarısında tıp fakültelerinin temel işlevi olan eğitim ve araştırmayı özendiren değişiklikler yapılmasını ve öğretim üyelerine “performans puanı karşılığı” ek ödeme yerine, emeklerini karşılayacak düzeyde, emekliliğe yansıyan bir temel ücret verilmesini talep ediyoruz.

Kamuoyuna saygılarımızla duyururuz.
Prof. Dr. Osman Açıkgöz (İzmir) Prof. Dr. Emel Ada (İzmir) Prof. Dr. Mustafa Kemal Adalı (Edirne) Doç. Dr. Esat Adıgüzel (Denizli) Prof.Dr. Sinan Adıyaman (Ankara) Doç. Dr. Fisun Akdeniz (İzmir) Prof. Dr. Okan Akhan (Ankara) Prof.Dr. İbrahim Akkurt (Sivas) Prof.Dr. Murat Akova (Ankara) Prof. Dr. Gazanfer Aksakoğlu (İzmir) Prof. Dr. Feride Aksu (İzmir) Doç.Dr.Kenan Aksu(İzmir) Prof.Dr. Özdemir Aktan (İstanbul) Prof. Dr. Ali Akyüz (İstanbul) Doç. Dr.Yasemin Alanay (Ankara) Doç. Dr. Müjgan Alikaşifoğlu (İstanbul) Doç. Dr. Abdurrahman Altınsoy (Gaziantep) Prof. Dr. Aytekin Altıntaş (Adana) Doç. Dr. Gürcan Altun (Edirne) Prof. Dr. Banu Anlar (Ankara) Doç.Dr. Peri Arbak (Düzce)Prof. Dr. Berna Arda (Ankara) Prof. Dr. Ayşe Engin Arısoy (Kocaeli) Yrd. Doç. Dr. Özden Arısoy (Bolu) Prof. Dr. Saadet Arslan (Ankara) Doç.Dr. Didem Arslantaş (Eskişehir) Prof. Dr. Macit Arvas (İstanbul) Doç. Dr. Dilek Aslan (Ankara) Doç.Dr.Gülay Aşçı (İzmir) Prof. Dr. Ramazan Aşcı ( Samsun) Prof. Dr. Aytuğ Atıcı (Mersin) Prof. Dr. Hamdullah Aydın (Ankara) Prof. Dr. Murat Aydın (Samsun) Prof. Dr. Hamdi Aytekin (Bursa) Prof. Dr. Kemal Bakır (Gaziantep) Prof. Dr. Ayşe Balat (Gaziantep) Prof. Dr. Pınar Balcı (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Aysun Baransel (Gaziantep) Prof .Dr. Ali Başçı (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Ayşe Devrim Başterzi (Mersin) Doç. Dr. İlker Belek (Antalya) Prof. Dr. Abdullah Bereket (İstanbul) Prof. Dr. Ümit Biçer (Kocaeli) Prof. Dr. Zelal Bircan (Kocaeli) Prof. Dr. Onur Bilgin (İzmir) Prof . Dr . Banu Çiçek Bilkay (İzmir) Doç. Dr. Çetin Boran (Bolu) Yrd. Doç. Dr. M. Hamid Boztaş (Bolu) Doç. Dr. Belgi Büyükakıllı (Mersin) Yrd. Doç. Dr. Oktay Büyükaşık (Bolu) Prof. Dr. Orhan Büyükcebeci (Gaziantep) Prof.Dr.Filiz Büyükkeçeci (İzmir) Doç. Dr. Sevgi Cangaz (Samsun) Prof. Dr. Can Cimilli (İzmir) Prof. Dr. Nahit Çakar (İstanbul) Prof. Dr. Salim Çalışkan (İstanbul) Doç. Dr. Mukadder Çalıkoğlu (Mersin) Doç. Dr. Cengiz Çavuşoğlu (İzmir) Doç.Dr. Yıldıray Çete (Antalya) Prof.Dr. Mualla Çetin (Ankara) Yard. Doç. Dr. Şevki Çetinkalp (İzmir) Prof. Dr. Cahide Soydaş Çınar (İzmir) Prof. Dr. Oguzhan Çoban (İstanbul) Prof. Dr. Zafer Çolakoğlu (İzmir) Prof. Dr. Cavit Çöl (Bolu) Prof. Dr. Tolga Dağlı (İstanbul) Prof.Dr. Buket Dalgıç (Ankara) Prof. Dr. Feyza Darendeliler (İstanbul) Prof. Dr. Necati Dedeoğlu (Antalya) Doç.Dr. Melek Demir (Denizli) Prof.Dr. Süleyman Demir (Denizli) Prof. Dr. Tunçalp Demir (İstanbul) Prof. Dr. İbrahim Demir (Antalya) Prof.Dr. Suleyman Cansun Demir (Adana) Prof. Dr. Veysi Demirbilek (İstanbul) Prof. Dr. Fuat Demirkıran (İstanbul) Prof. Dr. Müge Devrim (İstanbul) Prof. Dr. Feza Deymeer (İstanbul) Prof. Dr. Oğuz Dicle (İzmir) Prof. Dr. Hüda Diken (Diyarbakır) Prof. Dr. Yalım Dikmen (İstanbul) Doç. Dr. Soner Duman (İzmir) Prof. Dr. Erbil Dursun (Kocaeli) Prof. Dr. Nigar Dursun (Kocaeli) Prof. Dr. Cihat Dündar (Samsun) Prof.Dr.Emine Dündar (Eskişehir) Doç. Dr. Okan Doğu (Mersin) Prof. Dr. Arif Dönmez (İstanbul) Doç. Dr. H. İbrahim Durak (İzmir) Prof. Dr. S. Ender Düzcan (Denizli) Doç. Dr. Füsun Düzcan (Denizli) Prof. Dr. Ayşenur Oktay (İzmir) Doç. Dr. Özgül Ekmekçi (İzmir) Prof. Dr. Ahmet Erbağcı (Gaziantep) Yrd. Doç. Dr.Osman Elbek (Gaziantep) Prof. Dr. Nevra Elmas (İzmir) Prof.Dr. Haluk Eraksoy (İstanbul) Prof. Dr. Cengiz Erçin (Kocaeli) Prof. Dr. Nergis Erdoğan (İstanbul) Prof. Dr. Selda Erensoy (İzmir) Prof. Dr. Tülay Erkan (İstanbul) Prof.Dr. Gülriz Ersöz (Ankara) Doç. Dr. Muzaffer Eskiocak (Edirne) Doç.Dr. Nilay Etiler (Kocaeli) Doç.Dr.Sibel Eyigör(İzmir) Prof. Dr. Sedef Gidener (İzmir) Prof. Dr. Ali Gökalp (Kocaeli) Doç. Dr. Figen Gökçay (İzmir) Doç. Dr. Ahmet Gökçay (İzmir) Doç. Dr . Nihal Mete Gökmen(İzmir) Prof. Dr. Taner Gören (İstanbul) Doç. Dr. Okan Gülbahar (İzmir) Prof. Dr. İzge Günal (İzmir) Prof. Dr. Gürsen Gündem (İzmir) Doç. Dr. Fulya Günşar (İzmir) Doç. Dr. Cemil Gürgün (İzmir) Prof. Dr. Hakan Gürvit (İstanbul) Prof.Dr. Gençay Gürsoy (İstanbul) Prof. Dr. Yiğit Göktay (İzmir) Doç. Dr. Kemal Görür (Mersin) Yrd. Doç. Dr. Melih Güven (Bolu) Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu (Kocaeli) Yrd. Doç. Dr. Oğuz Hasdemir (Bolu) Prof. Dr. Şükrü Hatun (Kocaeli) Doç. Dr. Süleyha Hilmioğlu (İzmir) Prof. Dr. A. Oktay Işık (Bolu) Prof. Dr. Civan Işlak (İstanbul) Yard.Doç.Dr.Vedat İnal (İzmir) Prof. Dr. Tacettin İnandı (Antakya) Doç. Dr. Nurgül İncel (Mersin) Doç. Dr. Serdar İskit (Adana) Prof.Dr. İsmanil Mete İtil (İzmir) Prof. Dr. Adnan Kabaalioğlu (Antalya) Prof.Dr.Yasemin Kabasakal (İzmir) Doç. Dr. Sibel Kalaça (İstanbul) Yrd. Doç. Dr. Nurettin Kahramansoy (Bolu) Prof. Dr. Ömer Kalaycı (Ankara) Doç. Dr. Canan Kalaycıoğlu (Ankara) Prof. Dr. Nuri Kalyoncu (Trabzon) Doç.Dr. Bülent Kara (Kocaeli) Prof. Dr. Taha Karaman (Antalya) Prof. Dr. Özgür Kasapçopur (İstanbul) Prof. Dr. Cem Kaptanoğlu (Eskişehir) Prof. Dr. Sedat Karademir (İzmir) Prof. Dr. Güner Kaya (İstanbul) Prof. Dr. Levent Kayaalp (İstanbul) Prof. Dr. Sabri Kemahlı (Ankara) Prof.Dr.Gökhan Keser(İzmir) Doç. Dr. Oğuz Kılıç (İzmir) Prof. Dr. Işın Kılıçaslan (İstanbul) Prof. Dr. Zeki Kılıçaslan (İstanbul) Prof. Dr. Nural Kiper (Ankara) Prof. Dr. Ali Kocabaş (Adana ) Prof. Dr. Ayşe Kocaman (İzmir) Prof. Dr. Sermet Koç (İstanbul) Prof. Dr. Ali Kokuludağ (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Tanzer Korkmaz (Bolu) Prof. Dr. Volkan Korten (İstanbul) Doç. Dr. Serap Köybaşı (Bolu) Prof. Dr. Emre Kumral (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Öner Kurt (Mersin) Prof. Dr. Fehmi Kuyurtar (Mersin) Prof.Dr. Ayhan Kuzu Doç. Dr. Osman Küçükosmanoğlu (Adana) Yrd. Doç. Dr. Ercan Küçükosmanoğlu (Adana) Doç. Dr. Banu Lebe (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Ahmet Mete (Gaziantep) Prof. Dr. Berna Musal (İzmir)Prof. Dr. Ayşe Mudun (İstanbul) Prof. Dr. Münife Neyal (Gaziantep) Prof.Dr. Funda Obuz (İzmir)Doç Dr. Levent Oğuzkurt Prof. Dr. Fahrettin Oksel (İzmir) Prof. Dr. Gülgün Oktay Doç. Dr. Çimen Olguner (İzmir) Doç. Dr. H. Hakan Oruçkaptan (Ankara) Prof. Dr. Rukiye Eker Ömeroğlu (İstanbul) Doç. Dr. Akgün Ölmez (Gaziantep) Prof. Dr. Demet Özbabalık (Eskişehir) Prof.Dr. Taner Özbenli( Samsun) Prof. Dr. Huri Özdoğan (İstanbul) Prof. Dr. Haluk Özen (Ankara) Prof. Dr. Erdener Özer (İzmir) Prof.Dr.İlhan Özgüneş (Eskişehir) Doç.Dr. Serhat Özkan (Eskişehir) Doç. Dr. Ayhan Özkur (Gaziantep) Prof. Dr. Aydın Özsaran (İzmir) Doç. Dr. Zeynep Özsaran (İzmir) Doç. Dr. Aysun Özşahin (Denizli) Doç. Dr. Volkan Öztuna (Mersin) Prof. Dr. Fadıl Öztürk (Samsun) Prof. Dr. Şevkat Bahar Özvarış (Ankara) Prof. Dr. Süleyman Özyalçın (İstanbul) Prof. Dr. Müfit Parlak ( Bursa) Doç. Dr. Sacide Pehlivan (Gaziantep) Doç. Dr. Mustafa Pehlivan (Gaziantep) Prof. Dr. Yıldız Peşken (Samsun) Yrd. Doç. Dr. Mualla Polat (Bolu) Yrd. Doç. Dr. Ömer Polat (Bolu) Prof. Dr. Ferhan G. Sağın (İzmir)Prof. Dr. Pınar Saip (İstanbul) Prof. Dr. Sabahattin Saip (İstanbul) Yrd. Doç. Dr.Gamze Varol Saraçoğlu (Antakya) Doç. Dr. Özlem Sarıkaya (İstanbul) Prof. Dr. Sülen Sarıoğlu (İzmir) Prof. Dr. İskender Sayek (Ankara) Prof. Dr. Füsun Saygılı (İzmir) Prof. Dr. Mustafa Sercan (Bolu) Yard.Doç.Dr.Özgür Sevinç (Denizli) Doç.Dr. Gülşah Seydaoğlı ( Adana) Prof. Dr. Aytül Z. Sin (İzmir) Prof. Dr. Zeynep Solakoğlu (İstanbul) Prof. Dr. Semih Sütay (İzmir) Yrd. Doç. Dr. Necla Gürbüz Sarıkaş (Bolu) Doç. Dr. Hüseyin Şahin (Samsun) Prof. Dr. Doğan Şahin (İstanbul) Yard. Doç. Dr. Hatice Şahin (İzmir) Doç. Dr. Nursel Şahin (Antalya) Yrd. Doç. Dr. Tayyar Şaşmaz (Mersin) Doç. Dr. Kubilay Şenen (Bolu) Prof.Dr. Ömer Tarım (Bursa) Doç.Dr Funda Taşcıoğlu (Eskişehir) Prof. Dr. Lütfü Telci (İstanbul) Prof. Dr. Cem Terzi (İzmir) Prof. Dr. Ahmet Tezel (Edirne) Prof. Dr. Ali Kemal Topaloğlu (Adana) Prof.Dr. Rezzan Topaloğlu (Ankara) Prof. Dr. Haluk Topaloğlu (Ankara) Prof.Dr. Ayşegül Tokatlı (Ankara) Doç. Dr. Hüseyin Töz (İzmir) Prof. Dr. Abdullah Tuli (Adana) Prof. Dr. Rezzan Tuncay (İstanbul) Prof. Dr. Raşit Tükel (İstanbul) Yrd. Doç. Dr. Hafize Öztürk Türkmen (Antalya) Prof. Dr. Reyhan Uçku (İzmir) Doç. Dr. Murat Ulukuş (İzmir) Prof.Dr.Gaye Usluer Yrd. Doç. Dr. Meral Uyar (Gaziantep) Prof. Dr. Hilmi Uysal (Antalya) Prof. Dr. Haşim Üstünsoy (Gaziantep) Yard.Doç.Dr. Kevser Vatansever (İzmir) Doç. Dr. Filiz Vural (İzmir) Prof.Dr. Ersin Yarış (Trabzon) Yrd.Doç.Dr. Cavit Işık yavuz (Kocaeli) Doç. Dr. Aylin Yazıcı (Mersin) Doç. Dr. Kemal Yazıcı (Mersin) Prof. Dr. Görsev Yener Prof. Dr. Naz Yeni (İstanbul) Prof. Dr. Ertan Yetkin (Bolu) Yrd. Doç. Dr. Gülay Yetkin (Bolu) Doç. Dr. Serpil Yıldız (Bolu) Doç. Dr. Nebil Yıldız (Bolu) Prof. Dr. Kürşat Yıldız (Kocaeli) Prof. Dr. Ertan Yılmaz (Antalya) Prof. Dr. Uğur Yılmaz (İzmir) Prof.Dr. Şule Yiğit (Ankara) Prof. Dr. H.Kaya Yorgancı (Ankara) Doç. Dr. Çoşkun Yorulmaz (İstanbul) Prof. Dr. Başak Yücel (İstanbul) Prof. Dr. Şahika Yüksel (İstanbul) Prof. Dr. Bilgin Yüksel (Adana) Doç. Dr. Mehmet Zencir (Denizli) Prof. Dr. Ali Murat Zergeroğlu (Ankara)