'Sanki bugün yeniden doğmuş gibiyim...'

"1 Mayıs 1977'de genç bir kadının kurşun yiyerek duvarın üzerinden düştüğünü, hamile bir kadının panzerin altında kaldığını gördüm. Bugün 53 yaşındayım, hastayım ve günler sonra 1 Mayıs için dışarı çıktım. Kendimi dünyayı devirecek kadar güçlü hissediyorum." Rıdvan Yalım tam 32 yıl sonra Taksim'de olmanın ne anlama geldiğini işte bu cümlelerle özetliyor. 1977 1 Mayıs'ını yaşayanlar dün buruk bir sevinç yaşadı. Bir yanda Taksim'e çıkmanın mutluluğu, diğer yanda 32 yıl önce kaybedilenlerin hüznü


UMAY AKTAŞ SALMAN / GÖNÜL KOCA

DİSK ve beraberindeki partiler, sivil toplum kuruluşları dün Taksim’e vardığında büyük bir çoşku yaşandı. Onlarca genç ellerinde bayraklarla anıtın üzerinde zafer kutlaması yaparken, kimi cep telefonuyla aradığı yakınlarına mutlu ve şaşkın ifadeyle ‘Taksimdeyiz’ diye haber veriyordu. Gençlerse Taksim’de kutladıkları ilk 1 Mayıs anısına yumruklar havada anıtın önünde fotoğraf çektiriyordu. Başka bir grup genç de Süleyman Çelebi’nin etrafına toplanmış, ‘o an’ı ölümsüzleştirmeye çalışıyordu. Zeytinburnu’dan gelen 25 yaşındaki Banu Gazi, “1977 yılında büyüklerimizin verdiği mücadele için buradayız” diyordu.

‘Sanki bugün yeniden doğdum’
48 yaşındaki İsmail Yılmaz, “Sanki bugün yeni doğmuş gibiyim” diyerek duygularını şöyle anlattı: “Kolay olmadı Taksim’e gelmek. Tarlabaşı’nda barikatları aşarak geldim. Ama buradayız. Aslında bütün emekçi kardeşlerimizle birlikte burada kutlamalıydık. Umuyoruz ki bundan sonrakilerde olacağız.”
52 yaşındaki Sermin Öner ise 1977’deki aynı yerinde, Taksim Anıtı’nın yayında duruyordu: “Hissettiklerimiz anlatılacak şeyler değil. O gün birçok emekçi kardeşimizi kaybettik. 1 Mayıs’ın resmi tatil ilan edilmesi için geç bile kaldık ve bu kadar gerginlik yaratılmasına gerek yoktu. Bu gerginliği resmi makamlar yarattı. Birçok arkadaşımız, gençler gaz bombası yedi, Taksim’e gelmeleri engellendi, yoksa çok daha bayram havasında kutlayacaktık.”
Yıllarca önce Taksim’de kaybettiği arkadaşlarını hatırlatığını söyleyen Gülay Ünüvar “Artık İsveç’te yaşıyorum ve sadece 1 Mayıs için buraya geldim. Şu an hissettiklerimi anlatmak çok zor. Alanı görünce o gün burada bıraktığımız ölüleri hatırlıyorum. ‘O gün üstümüze ateş açıldı ve o ateşi açanlar yargılanmalı’ demek için buradayım” diye konuştu.
52 yaşındaki Necla Özçelik mutluydu: “1977’de de buradaydım, şimdi de buradayım. Artık hep burada olacağız, hem de milyonlarca kişi. Amacımıza ulaştık.”
1977 Mayıs’ında 13 yaşında olan Bilgin Cengiz ise şimdi sekiz yaşında olan kızı Belit ile birlikte Taksim’deydi: “Ankara’dan 1 Mayıs için ailece geldik. İki saat kızımla birlikte mücadele verdik gelebilmek için. Çatışmanın ortasında da kaldık. Ancak burada olduğumuz için mutluyuz.”