'Yeter ki çocuğum okusun...'

'Yeter ki çocuğum okusun...'
'Yeter ki çocuğum okusun...'

Sevim Sarısoy her sabah emekleyerek de olsa oğlunu okula uğurluyor.

Haber: SEÇKİN KIRARSLAN / Arşivi

ZONGULDAK - Her sabah ellerini üzerinde emekleyerek oğlunu okula hazırlayan Sevim Sarısoy’un hayata sıkı sıkı bağlayan bir hedefi var: Üç ayda bir aldığı 750 lira engelli maaşıyla tek başına büyüttüğü oğlunu üniversitede okutmak.
Zonguldak’ta yaşayan Sevim Sarısoy bir bacağını 10 yaşında tren kazasında yitirdi, kopma noktasına gelen diğer bacağı da ameliyatla kesildi. Sarısoy, 1997 yılında, 35 yaşındayken evlendiği eşinden beş yıl sonra boşandı. O sıra iki yaşında olan oğlu Emre’yi tek başına büyüttü.
Anneoğul bir yardım derneğinin Tepebaşı Mahallesi’nde yaptırdığı iki odalı prefabrik evde, üç ayda bir aldıkları 750 lira engelli maaşıyla geçiniyor. Her sabah ellerinin üzerinde emekleyerek ilkokul ikinci sınıf öğrencisi oğlunun kahvaltısını hazırlayan, ödevlerine yardım eden ve öperek okula uğurlayan Sarısoy’un protez hayali yarım kalmış:  “Ankara’daki bir hastanede protez bacak taktırmak için girişimde bulundum. Ama biriki yıl sürekli hastaneye gitmem, eğitimler almam gerekiyordu. Çocuğum var. Sadece kendimi düşünmem lazımdı o zaman. Çocuğumu başkasına vermem lazımdı, kolay bir şey değil, adım atmasını, dengede kalmayı öğreniyorsun. Takıldığı zaman dört-beş yıl uğraşsaydım ve bana destek verilseydi en azından şimdi ayakta durabilirdim. Ama hem ailemden, hem de eşimden bu konuda bir destek görmedim. Annemi 1994’te yitirdim.  Anneler Günü benim için buruk geçecek. Ama oğlum var. Onu okutup, hayata hazırlamak istiyorum. Maaşım ev ve okul masraflarına yetmiyor. Bana hiç değilse bir tekerlekli sandalye verilmesini istiyorum.”