scorecardresearch.com

Hayatın anlamı

26/08/2012
Felsefe ve psikoloji dilsiz kalmıştır bu ülkede. Dil barbarların hakimiyetindedir artık.

Hayatımın çeşitli dönemlerinde bu başlıkta yazılar kaleme aldım. Bazen iyimser bazen kötümser yazılar oldu bunlar. Şimdi mutsuzum.
İki gün önce birkaç dostumla İstanbul’un güzel lokantalarından birindeydik. Hayatın bizi hiç hayal kırıklığına uğratmayan eğlenceli mecralarında dolaşıp hayattan zaman çaldığımızı sandığımız bir anda; internette, Türkiye’nin bir başka bölgesinden ölüm haberlerinin geldiğini okuyunca, hepimiz durduk. Ve sanırım herkes hayatın anlamını sordu kendine sessizce.
Hiçbirimizin o an bu soruya anlamlı bir yanıt bulmaya çalıştığını sanmıyorum. Aradığımız herhangi bir yanıt değil, hayatın böyle bir andaki anlamsızlığının rahatsız ediciliğiydi. Ülkenin öbür ucunda 18-20 yaşlarında gençler hayatla ölüm arasındaki kaygan bölgede ayakta kalmaya çalışırken, bizim İstanbul‘un şık bir lokantasında rakıya en iyi gidecek mezeleri seçmeye çalışmamız hayatı oldukça anlamsız kılıverdi. Utandık.
Bu anlamsızlık duygusuyla başa çıkmak için kimimiz absürd esprilere sığınırken, bir kısmımız da saçmaya sığınmaya çalışanlara kızıp onları duyarsız olmakla suçladı. Herkes çaresizdi kısacası. 

Uzun süredir bu ülkede belli bir duyarlılığa sahip herkes mutsuz. Ve bu konuda psikolojik yorumlar yapmak ya da kadın-erkek ilişkileri üzerine yazılar yazmak artık saçma geliyor bana. Modern dünyanın çok uzun zaman önce bir kenara bıraktığı şeylerin, sanki mutlaka şu an çözülmesi gerekli şeylermiş gibi gündemi belirlemesi karşısında psikolojinin ne önemi olabilir ki?
Toplumun birçok kesiminden bir adım önde olması gereken psikiyatri camiası kapalı internet gruplarında, eşcinselliğin tedavi edilmesi gereken bir patoloji olup olmadığını tartıştıklarında, “söylenecek ne var ki?” diyor insan. Hele bir psikiyatrın ‘homoları’ nasıl tedavi edip ‘hetero’ yaptığını zevkle anlatmasını okuyunca.
Bütün bunları okuyor, şaşırıyor ve mutsuz oluyorum.
Kadının kendi bedeni üzerindeki hakimiyetinin, kürtajın yasaklanması ya da başka birtakım ‘insanca’ gözüken yollarla engellenmeye çalışılmasının altındaki psikodinamiği yazmak, bana yalnızca geçici bir narsistik doyum sağlar ve ben bunu istemiyorum.
Artık bir süre mutsuz olma ve bu mutsuzluğu içimize sindirme zamanı. 

Mutsuz olalım evet, çünkü bu ülkenin bir bakanı yalnızca fikirlerini yazdıkları için gazetecileri ‘o lafları ağızlarına tıkmakla’ tehdit ediyor. 45 yaşıma rağmen şaşırmaya devam ediyorum, çünkü şaşırmazsam mutsuz olamam ve mutsuz olmazsam hiçbir şey yapmam.
Çünkü mutsuzluk bütün toplumsal dönüşümlerin temel dinamiğidir.
O nedenle değil mi zaten kapitalist düzenin insanlara durmaksızın mutlu olmaları gerektiğini empoze etmeye çalışmaları? İnsanlara mutlu olmanın yollarını gösterdiğini iddia eden ‘pozitif psikoloji’ akımının ABD’deki en güçlü finans kaynaklarının aşırı dinci ve sağcı vakıflar olması bir tesadüf olabilir mi sizce? 

Çehov “Hayatın anlamı nedir” sorusuna, “Havucun anlamı nedir? Bir havucun anlamı neyse hayatın da anlamı odur” diye yanıt verir. Terry Eagleton da ‘Hayatın Anlamı‘ başlıklı kitabında, anlamın nesnelerle değil, dille ilgili bir mesele olduğunu söyler. Yani sahip olduğunuz nesneler (araba, ev, yat, bankadaki para) değil, ona verdiğiniz değerdir anlamı oluşturan. Bu değeri inşa eden de dildir. “Hayat bir buluttan daha fazla bir anlam taşımaz” der Eagleton bu nedenle. Hayatlarında belki de bir kez bile sevişmeden ölmek zorunda kalmış gençlere ‘birkaç Mehmet’ denen bir ülkede dilin bir anlam yaratmasının artık mümkün olmadığını düşünüyorum. Dil bir anlam yaratamazsa, dil aracılığıyla varolan psikoloji de hayatın anlamı sorusuna bir yanıt veremez.
Felsefe ve psikoloji dilsiz kalmıştır bu ülkede. Dil barbarların hakimiyetindedir artık.
İşte bu nedenle bu ülkede, bu ilkel ve barbar zamanlarda hayatın en büyük anlamı mutsuzluktur. Ve bir süre daha öyle kalacaktır. 


facebook.com/dr.alperhasanoglu  
twitter.com/alperhasanoglu

http://www.radikal.com.tr/109820810982083

YORUMLAR
(3 Yorum Yapıldı)
Tüm Yorumları Gör

mutsuzluk değil kaygı - fidaner

selamlar, toplumsal dinamik mutsuzluk değil "kaygı"dır. Freud kaygının sahici olan tek duygu olduğunu söylemişti. slavoj zizek de "kaygı"nın "heves"e dönüşerek devrimci potansiyeli oluşturduğunu açıklamıştır.

hiçbir doğum kansız olmaz ne yazık ki... - ron

mutsuz değilsiniz aslında, sorguluyorsunuz ve bu sorgulama o kadar çetin ve o kadar derin ki bu buruk bir tat bırakıyor zihninizin, kaleminizin hücrelerinde. insansınız neticede, rakı sofralarında çoğumuzun yaptığı gibi devletler kurmak, yıkmak olağandır. Ama biran olur herkes susar, gözler birbirinden kaçar çünkü gündeme tüm "canlı" yayın formatlarında birdenbire ölüm haberleri düşer. ve Hicri İzgören'in dediği gibi "Artık ölü sayısı belirliyor gündemi." ve inanın siz, orda masabaşında birden anımsayınca ölü bedenleri, biz burda onların neredeyse çığlıklarını işitiyoruz. ve o kadar ölüm o kadar çığlık... Hilmi Yavuz "ölüm, bir aşirettir doğuda" der. haksız da sayılmaz malesef ve biz artık ölülerimizin ardından ağıt yakmayı bile unuttuk neredeyse. ve kanıksanmış acılar artık bizim bile içimizi taşlaştırırken sizin orada, yoğunlaşıp böyle güzel bir yazı yazmanız bile çok güzel.mutsuz olmayın sevinin aksine. hiçbir doğum kansız olmaz ne yazık ki.

Bu konuyu ele aldığınız için teşekkürler, öncelikle... - radikalimsi

Duyarlılık her geçen an daha demode bu ülkede, örneğin bir 30 sene öncesine göre bugün hayli belirgin şekilde geride. Moda olmasa da duyarlı olabilenlerse duyarlılıklarını gösterme noktasında, gazete yazarlarının dahi ağzına laf tıkılan ve siyaset konuşmanın günbegün daha da fazla tabu olduğu ortamla vicdan sesinin çelişkisindeler. Yetmez ama evet ya da tüm güçle evet diyenlerin yanında, iktidarın o gün pompalamakta olduğuna azıcık aykırı olan her şeyin tabu olacağını öngörenler de yanıyor. Gösterilemeyen duyarlılık bir işe yaramaz, mutsuzluk patlamasıyla duyarlılıkların sel olduğu zamanlar ise meydanlarda veya hapislerde yananlar kendilerine liberal diyen yahut iktidara ara sıra göz kırparak da solcu olabileceğini sananlar olmuyor ve görünen o ki olmayacak da. Siyasetin bir meslek alanı değil hekimi, mühendisi, memuru, işsizi için bir bir duyarlılık GÖSTERME alanı olması mutsuzluğu bastırılmaya çalışılan suçluluk duygularına dönüşmekten kurtarabilir.