En büyük düşmanımı biliyorum

Hayatın geriye dönüp bakacak ve dersler çıkaracak evresine ulaşmış biri olarak konuşuyurum.

Hayatın geriye dönüp bakacak ve dersler çıkaracak evresine ulaşmış biri olarak konuşuyurum. Gençliğimde bilemezdim ama en büyük iki düşmanım varmış: Terör kıyafetiyle gezen bağnazlık ve sigara.
En çok kurbanı onlara verdim. Hangisi daha korkunç diye soracak olursanız sigara derim.
Daha sinsi, daha ısrarlı, daha acı verici, daha pahalı ve daha öldürücü...
Teröre kurban verdiğimiz birçok isim, Muammer Aksoy, Çetin Emeç, Uğur Mumcu, Ahmet Taner Kışlalı tanıdığım, bildiğim, yazıştığım, konuştuğum insanlardı. Arkalarında derin bir boşluk bıraktılar. Çok yazık oldu.
Ya sigaraya kurban verdiklerimiz? Daha mı az vahim onların kayıpları?
Sigara içenler, bırakmaları istendiğinde, bunun sadece kendilerini ilgilendiren bir şey olduğunu ileri sürerler. Hatta kendilerini savunmak için 'Can benim değil mi!' türünden şeyler söylerler.
Hayır, o can sadece kendilerini değildir. Onların sigara yüzünden ölümüyle sadece aileleri ve yakınları değil, tüm toplum çok şeyler kaybedecektir.
İsmail Cem'i akciğer kanserine kurban verdik. Yerine ne koyduk? İsmail Cem'ler kolay mı yetişiyor? İsmail Cem 20 yıl daha yaşasaydı yazacağı 20 kitabı ne ile telafi edeceğiz?
Ya birkaç ay önce yine sigara yüzünden akciğer kanserinden ölen Turan Yavuz? Onun yeri doldurulabilir mi? Örneğin, Bush-Erdoğan zirvesinin gerçek perde arkasını şimdi kim anlatacak bize?
Gene sigaranın hayatımdan alıp götürdüğü tanınmış tanınmamış daha nice dostlar var. Evet, artık biliyorum: En büyük düşmanın sigara imiş!
Bu büyük düşmana karşı yeterince savaştım mı? Ne yazık ki bu soruya yeterince yüksek sesle 'Evet!' diyemiyorum.
Sevdiklerimin sigarayı bırakmaları konusunda daha ısrarlı olmalıydım. Çevremde sigara içilmesine daha yüksek sesle itiraz etmeliydim. Sigaranın ne kadar hain bir düşman olduğunu daha fazla yerde ilan etmeliydim.
Yapmadım, yapamadım, yapmalıydım. Çok geç olmadan yapmalıydım. Yapmalıyız.
Sigara içilmesini kısıtlamak için alınmak istenen yeni önlemleri yürekten destekliyorum.
Bu türden kısıtlamalar sayesinde Amerika'da sigara içenlerin oranı yüzde 21'e inmiş, niye daha fazla inmiyor diye telaşlanıyorlar.
Bizde bu oran yüzde 45 dolayında imiş.
Ölüm oranları da öyle çıkacaktır.
Anlamsız istatistiklerden değil, İsmail Cem'lerden, Turan Yavuz'lardan söz ediyorum.
Bu kadar vurdumduymaz olamayız. Hedefimiz 10 yıl içinde Türkiye'yi sigara içilmeyen (içilemeyen) bir ülke haline getirmek olmalı.