Last night I killed a dj

Geçen(lerde) kendimi 1 dj'ye bu lafı söylerken buldum: "'Last night I killed a dj' şarkısı da tabii, boşuna yazılmamış" derken buldum kendimi.

Geçen(lerde) kendimi 1 dj'ye bu lafı söylerken buldum: "'Last night I killed a dj' şarkısı da tabii, boşuna yazılmamış" derken buldum kendimi.
Dj anlayıştan çıkılmakta olan gözlerle baktı ve "O şarkı 'Last night a dj saved my life'dır" dedi.
Ki, haklı! Peki ben nasıl kendimden bu kadar emin (evet! içki, ama çok emin) böyle bir şarkıyı 'davam' için alıntıladım? Varmış gibi yapabildim? Çok inanarak üstelik. Yaratıklandırdım.
Şimdi mesafeli düşünüyorum 'I shot the sheriff'le 'I'am a stranger/Killing an Arab'ın bir versiyonunu dj âlemine uyarlamışım diyebilir miyiz?
Evet! dj'lerle DE (insanlığın geri kalanıyla olduğum gibi) 1 meselem, 2 meselem, 2 meselem var; oluyor, olabiliyor.
Belli bi saatten sonra mutlaka Ajda çalsın istiyorum mesela. Ya da 'Big in Japan' çalsın istiyorum. 'It's raining men' çalsın dahi isteyebiliyorum. (YMCA'yi istememişsem.) Onlarsa hani Rembrandt'a gitmişiz de "Üstad, şurda kırmızıları biraz arttırabilir miyiz?" demişiz.
O anda 'sanat' yapıyor oluyorlar; ondan ona geçemiyorlar; çok ziyadesiyle ciddiye alıyorlar 'işlerini'. Bu da tabii (demek ki) bende cinai arzular/şarkılar kabarmasına neden oluyor.
(Çal ağbi 1 şey istediysek yaa- hissi.)
Oysa 'Last week a dj saved my life' desem yeridir. Ve fakat.
Bu yıl 2 kez Cahide'ye gittim. Bi de esracengiz bi biçimde üst üste 2 gece. Cahide'nin dj'i -kendi öyle dedi: "Ben buranın dj'iyim, sizin için bu cd'yi yaptım" dedi.
Önlü arkalı 18+17=35 parçalık özel koleksiyon attırmış benim için: David Bowie dolu içi, Echo and the Bunny Men'den The Verve'e, The Cure'dan Placebo'ya: size kısaca şunu ifade edeyim- Şahane bi cd!! Bir haftadır bangır bangır onu dinliyorum sadece.
Ve de müteşekkirden de öteyim: 11 yaşından 23 yaşına kadar, ennn müzik dinlemesi gereken çağlarda/yaşlarda YALNIZCA Çaykovski, Edith Piaf ve Ruhi Su dinletilmiş, Sovyetler Birliği 'rejimi' tipi yetişmiş, Status Quo/Genesis yüzü filan görmemiş bi çocuktan bahsediyoruz burada. (Ağlıyo O Çocuk!)
Bi tek Pink Floyd ve Beatles dinlemişliği (yine esracengiz nedenlerle) hatmetmişliği olan zavallı zavallı (Nejdet!)
Benim müzik açığımı yıllar'ın kapatacak hali yok. O yüzden de Hindistan yollarında Alternatif Almanlar'dan kaptığım new wave'e saplanıp kalmışız işte. (23 geç bi yaş tabii ki.)
Ve fakat çok acayip 1 rüya gördüm: İğrenç Doktor Nefrethi üstüne.
Burda 1 tavsiye: "Rüya görmüyorum!
Fazıl amca, Şevkiye bacı rüya görmüyorum/göremiyorum" diye AğlayanAdamlar rüya görüyorlar aslında. Uyku'nun 1 sürü 'stage'i var: onlar derin safhalarında görüp sabah toprak yüzüne çıkartamıyorlar. Gizlenmiş rüyalarını.
Rüyasını hatırlamak isteyen simsar/sansar/tavşan/ cevizkıran/üstsubay/öğretmenadayı: sizlere sesleniyorum! Yapılması gereken şudur: sekiz buçukta uyandın diyelim. Fıldırfıldır fırlamayacaksın yataktan. Kendini yeniden uyumaya 'sevk' edeceksin. Zorlayacaksın 1 nevi. 'Force feeding' gibi 'force sleeping' yapacaksın. (Bebeklere herrr 2'si de iyilikleri için yaptırılır mesela.)
Sonra diyelim dokuz buçukta uyandığında, aklında kristal kesmece rüyan olacak. Ki, zorla uyumayla bu sabahki rüyam acayip mi nefrethlikti benim.
Hastane koridorlarında (çok sık gittiğim 1 yer rüyalarımda) annemin yattığı odayı arıyorum. Zira annem doğum yapmış ve benim kızımı doğurmuş!! Ben çok meşgulmüşüm, annem doğurmuş. Ve de pek tabiidir ki, küs annem bana. Yüzümü görmek istemiyor. Ondan özür dilemeli, annemin doğurmuş olduğu kendi kızımı görmeli vs. vs. Böyle panik içinde aranırken, karşıma İğrenç 1 Doktor çıkıyor.
Meğer biz hastane koridorlarında daha önce kavga etmişiz o doktorla. Karşılıklı hakaretleşmişiz!
Adam karşıma çıksın hiç istemiyorum. Çıktığı gibi, bir de "Siz bana o kadar çirkin lafları savurdunuz, ama ben sizin doğumunuzda kızınızı kurtarabilmek için iki saat mücadele verdim. İşte doktorluk budur!" söylevi çekiyor. İyi mi? (Tabii ki korkunç ötesi.)
Annemin benim için doğurduğu kızımın doğumu çok zor, çok zorlayıcı geçmiş, Asshole 2 saat doktorluk mücadelesi vermiş, şimdi harbiden ona müteşekkir olmam gerekiyor.
Ama girintili çıkıntılı yüzüne, göbeğine, en fenası boynundan sallanan altınaltın/plakaplaka 5-6 kolyeye bakıyorum ve yine dayanamayıp hakaret sallıyorum.
O da bana sallıyor: çok pis bi herif zaten. Ama çok pislik bi herife müteşekkir olmakla, dilimin ucundan pıtır pıtır dökülen hakaretleri toparlamak/durlamak mecburiyetinden- ortamdan ikiye ayrılıyor muyum?
Ayrılıyorum. (Halk Arasında: Dilemma)
Şimdi, bi üstün işler becerenlere duymamız gereken takdirle, o işleri yapmış olanların iğrenç olabilirliğini haykırabilme dışavurum özgürlüğümüzün en ortasında-
Ama git eğlenceye, dj'lere dair iftira (ve benim açımdan itiraf) dolu parçalar yaratıklandır hakikat sanarak; rüyaya yat. rüyanda dahi altın kolyeleri önünden taşan iğrenç ve fakat harikulade başarılı cerrahlarla kavga et!
Ben adamdan kurtulmak istiyorum bir an önce. Ayrıca kızımın hayatını ona borçlu olduğum için teşekkür de etmek istiyorum. Ama hakaretleşmekten teşekkür'ü veremiyorum 1 türlü.
Sonra koşarak bi hemşireye gidip annemin odasının numarasını öğreneceğim.
Her zamanki bitmeyen, tükenmeyen suçluluğumun terkinde kapısını çalıcam annemin.
Orda harbiden uyandım. Bünye bu kadarını kaldırabildi demek ki.